De ziekte ME

Onder de kop 'De wondere wereld van de therapie' bespot Frits Abrahams in zijn rubriek Oog in oog (15 oktober) het kwetsbare onderwerp, en niet het slechte programma.

Violet Falkenburg liet in 'Rondom tien' enkele patiënten en behandelaars praten over het chronisch vermoeidheidssyndroom onder de titel 'ME: 't zit tussen de oren', meteen al de suggestie wekkend dat het een ingebeelde ziekte is, hoewel de World Health Organization, minister Borst, vele artsen en de 17.500 patiënten in ons land de ernst kennen van de jarenlange veroordeling tot leven op minimale energie.

Men had niet de moeite genomen om de ME-vakgroep van de medische faculteit van de Universiteit van Nijmegen, of de patiëntenvereniging er bij te betrekken. Alleen Renate Dorrestein kon als mondige patiënt af en toe een duit in het zakje doen.

Onbesproken bleven verbanden met virussen, het afweersysteem, effecten van diëet en vitaminen, zoeken naar therapie, en het voor de patiënten vernederende probleem dat de richtlijn die WAO-uitkering mogelijk moet maken juridisch niet wordt erkend.

In plaats van dat Abrahams Falkenburg afschiet, raakt hij de patiënten. Hij citeert Showalter, hoewel zij in het bewuste programma niet voorkwam, die ME nog 'hysteria' durft te noemen, hij schrijft: “Renate Dorrestein, die zich al jarenlang als ME-patiënte beschouwt (vergelijk: 'Mitterrand, die zich jarenlang als kankerpatiënt heeft beschouwd'), en geeft naar aanleiding van een klungelige presentatie van een alternatieve therapie (voor Falkenburg een leuk show-element, voor Abrahams het handvat voor zijn column) als uitsmijter: “Hoe 'echt' is een ziekte waar je zó hilarisch vanaf kunt komen?”

Dit is even kwetsend als wanneer Abrahams tbc zou afdoen met tering, tengevolge van liefdesverdriet, aids als straf voor sodomie en overspel, en kanker als eigen schuld dikke bult.