Schijfje

De Nederlandse poëzie is geen genre maar een reservaat, schreef een jonge Utrechtse dichter onlangs. Dichters zijn een bedreigde diersoort, die op een steeds kleiner stukje grond worden teruggedreven. Bij dit beeld kun je je wel iets voorstellen wanneer je de nieuwste bundel van Lucas Hüsgen, Stoa, onder ogen krijgt: een kale diskette in een plastic zakje (zo een waarin je juwelen of softdrugs bewaart) met bijgevoegd een kort gedrukt fragment uit de bundel en een interview met de dichter.

De lezer die liever niet urenlang naar het beeldscherm tuurt, krijgt van uitgeverij Querido het advies de tekst uit te printen of - als hij geen pc heeft - dat te laten doen in een computerwinkel: 'op iedere straathoek kan hij het schijfje laten omtoveren tot een print van meer dan driehonderd bladzijden'.

In de zomeraanbieding legde Querido reeds uit dat de prijs voor deze 'dichtbundel met meer dan driehonderd bladzijden van een nog niet algemeen bekend auteur' te hoog zou zijn geworden. Maar is zo'n schijfje niet wat armzalig? Hüsgen zelf had aanvankelijk 'nog wel mijn bedenkingen toen de uitgeverij mij een diskette voorstelde. Maar ik vind het belangrijkste voordeel dat de bundel nu voor 14,95 te koop is in plaats van de zeventig gulden die hij misschien in boekvorm zou kosten. Mijn verkoopcijfers zijn niet de grootste, en zo maak je het misschien aanlokkelijker voor mensen om te kopen.' Schrappen in de bundel zodat hij goedkoper zou worden was volgens Hüsgen onmogelijk. 'Het is een cyclus van aaneengeschakelde gedichten, die uitmonden in één langer gedicht.' Querido is niet van plan nog meer dichtbundels op diskette te gaan verkopen. Voorlopig blijft het schijfje van Hüsgen, dat volgende week gepresenteerd wordt, een uitzondering.