Knuffelkooltje

Ooit prees André van Duin als zingende groenteman in een loflied op de bloemkolen vooral hun enorme grootte. De groenteman die vandaag de dag pocht op de omvang van zijn waar, toont dat hij de verborgen behoeften van zijn klanten niet aanvoelt. De klanten zelf hebben er nog geen flauw benul van.

Maar voor de exposanten op de onlangs gehouden AGF-Totaal 97, de tweejaarlijkse vakbeurs voor de handel in aardappelen, groente en fruit, is het boven elke twijfel verheven. De eigentijdse consument heeft een diepgeworteld verlangen naar miniatuurgroente en minifruit. Er is een snel groeiend assortiment op de markt, zoals bananen met een lengte van een centimeter of zeven, ananassen die je in je binnenzak steekt, bloemkooltjes ter grootte van een tennisbal, aubergines met de afmetingen van een flinke tomaat en komkommers met het voorkomen van een augurk.

Het is een geruststellende gedachte dat er zoveel dynamiek en innovatieve kracht in de land- en tuinbouw schuilt. Zo heeft een milieuvriendelijk geteelde aardappel natuurlijk mijn sympathie. De import van allerlei fleurig en kleurig exotisch fruit, zoals de cactusvrucht met een prachtige roze interieur met kleine zwarte pitjes als was het stracciatella-ijs, kan op mijn steun rekenen. Voor de panklare spruitjes, die vanaf deze maand grootscheeps worden geïntroduceerd, is een rechtvaardiging te vinden. Ook de gehaaste consument kan voortaan van deze oud-Hollandse groente met een nieuw snel en wild imago genieten, want ze zijn klaar voor de magnetron of kunnen rechtstreeks in de wok. En ik ben er ook niet op tegen als het smaakpalet wordt verbreed, bijvoorbeeld door de introductie van de paprica punta, een zoete paprika met een punt, of een pittiger radijs. Maar wat is de drijfveer achter witte komkommers, crèmekleurige aubergines, paarse paprika's, oranje tomaten en groene kumquats? De resultaten van een kameleontische kweek die alleen iets toevoegt aan het kleurengamma. Is het succes van het kabinet-Kok het verborgen motief voor paarse paprika's? Waarom dan crèmekleurige aubergines als de groente van nature paars is. Spelen oranje tomaten in op ons gevoel van nationale trots? Waarom moeten de oranje kumquats dan in een groene variant verschijnen? Er is geen peil op te trekken.

Zou er echt een latente behoefte bestaan aan oranje tomaten? Heeft iemand ooit gedacht waren de komkommers maar wit? Was de onhandelbaarheid van bananen een bron van ongenoegen? Bestond er twijfel over de grootte van de paprika? Toch denken de kwekers van de met de innovatieprijs bekroonde minipaprika een interessante 'niche in de markt' te kunnen bereiken. Er zijn nog geen recepten, maar 'culinaire ondersteuning' is inmiddels ter hand genomen.

De handel zelf denkt met de minigroente en het minifruit de minihuishoudens te bedienen. Toch zie ik het niet voor me, de alleenstaande die 's avonds na het werk een eenhapspaprikaatje vult of een bonsai-ananasje schilt. Is er iets tragischer dan met een Madurodam-bloemkool en een trosje baby-bananen in de boodschappenkar door de supermarkt te gaan? Behalve als decoratie in tafelstukken en bij buffetten, is er nauwelijks een geloofwaardige toepassing van de groentetjes en de fruitjes te bedenken.

Er moet een andere verklaring zijn. Er is vast een communicatiestrateeg ingeschakeld om de wat kwakkelende branche een impuls te geven. 'Meer emotie in de groentestal' moet het advies zijn geweest. De minigroente en het minifruit appelleren aan het gevoel van tederheid, zoals we baby's lief vinden en puppies en kleine poesjes en jonge aapjes. Groente moet warme gevoelens gaan oproepen. Ach, wat een schattig bloemkooltje. Kijk eens wat een snoezig komkommertje. Emoties die bloemkolen en komkommers van een normaal formaat niet in ons wakker maken. Verleid door de onschuld, gegrepen door de kwetsbaarheid moeten we ons ontfermen over het kleine spul. Het vitaminengehalte van het groente en fruit is voor de groenteman niet meer van belang, het gaat voortaan om het vertederingsgehalte.