Arie Schippers schildert graag lelijke dingen

Tentoonstelling: Noctures, Nachtschilderijen van Arie Schippers. T/m 16 nov. in de Kunsthal Rotterdam, Westzeedijk 341, Rotterdam. Di t/m za 10-17u, zon- en feestdagen 11-17u.

Parallel aan een grote tentoonstelling over de Haagse School wijdt de Kunsthal Rotterdam onder de titel 'Noctures, nachtschilderijen' een bescheiden tentoonstelling aan recent werk van Arie Schippers. Schippers (Rotterdam, 1952) lijkt op het eerste gezicht een hedendaagse variant op de 19de-eeuwse Haagse School-schilder.

Net als de gebroeders Maris en al die anderen die met een idyllische blik op de werkelijkheid mooie plekjes in bos, duin of veld op doek zetten, schildert Schippers heerlijk naar hartelust in de buitenlucht.

Het verschil zit 'm in de onderwerpkeuze. Niet de natuur maar het huidige stedelijke landschap heeft Schippers als thema genomen. Juist lelijke dingen schildert hij zo mooi mogelijk.

De tweeëndertig olieverfpaneeltjes van een kwart vierkante meter die Schippers in zijn bestelbusje heeft geschilderd - net als koningin Wilhelmina kent hij het gemak van het mobiele atelier - hangen netjes op ooghoogte. Als je er langs loopt, zorgt alleen de roostervloer, waar je de ondergelegen verdieping dwars doorheen ziet, ervoor dat je je wat ongemakkelijk voelt. Maar zijn schilderijtjes in warme verzadigde tinten weten het oog goed vast te houden.

Schippers hanteert een tamelijk brede kwast en de simpele toetsen zijn los en weinig vormelijk haast impressionistisch neergezet. We herkennen in één oogopslag het Shellgebouw aan het Amsterdamse IJ, Holiday Inn in Buitenveldert, Hotel New York aan de Maas in Rotterdam, maar de meeste locaties zijn niet zo snel thuis te brengen. Ze zijn gemaakt in een stedelijk landschap compleet met billboards, geparkeerde bedrijfswagen en verkeersborden. Het licht komt van neon-reclame, lantarenpaal of koplamp.

Meer nog dan aan de Haagse School doet Schippers werk denken aan het foto-realisme uit de jaren zeventig. Natuurlijk is het in een losse toets schilderen naar eigen waarneming volkomen vreemd aan de manier waarop de foto-realisten destijds te werk gingen - zij schilderden nauwgezet foto's na - maar Schippers lijkt van nature te beschikken over een fotografisch oog. Alles wat hij ziet is, net als voor een camera, even belangrijk. Hij schildert, zoals dat vroeger heette 'zonder weerstand', zonder 'overwinning' op techniek en onderwerp.

Het op zo'n schilderkunstige manier weergeven van dergelijke onderwerpen getuigt van een geestige kijk op onze wereld. Alsof in het fragmentarische zooitje, de wirwar van billboards, viaducten en industrieterreinen, waaruit de Periferique bestaat een zelfde samenhang valt te ontdekken als in een strandgezicht van Maris.

Schippers staat in zijn métier op eenzame hoogte. Maar zijn werk ziet er zo af uit, dat je het idee krijgt dat de weg die hij ingeslagen is, op een gegeven moment dood zal lopen. Een logisch vervolg voor hem zit in meer verhalende onderwerpen in strakke contouren, de kant van Edward Hopper op dus.