Tevreden demente (1)

Het artikel van Berghmans en Widdershoven: 'Het levenseinde laat zich niet vangen in wilsverklaringen' (10 oktober), gaat ervan uit dat een ogenschijnlijk 'tevreden demente' een daadwerkelijke belemmering vormt voor de behandelend arts om een eerder opgemaakte wilsbeschikking van de patiënt te honoreren.

Waarom gaan de heren hier voor God spelen, de vertrouwde rol van de medicijnman? Zij geven zelf het antwoord: “Het gaat erom dat levensverhaal (van de patiënt, vdM) zodanig te reconstrueren, dat vroegere opvattingen en actuele expressies erin passen, en aan beide recht wordt gedaan. Een eventuele wilsverklaring kan een element zijn in dat verhaal, maar dat element heeft alleen kracht wanneer het aansluit bij andere elementen.”

Met andere woorden: de actuele expressie (!) van de 'tevreden demente', zoals beoordeeld door de arts, wordt door deze tot element gemaakt in het levensverhaal van de patiënt. Wat een gotspe!

Een definitie van de 'tevreden demente' wordt helaas niet gegeven, maar die laat zich raden. Om te citeren uit mijn eigen euthanasieverklaring: “Wanneer ik in een zodanige toestand geraak (of wellicht al ben wanneer u dit leest), dat ik de meningen en de wensen die in deze verklaring staan niet meer kan uiten, dan wens ik dat aan mijn verklaringen, zoals thans uit vrije wil er, in goede lichamelijke en geestelijke gezondheid afgelegd, gevolg wordt gegeven, ook als ik daarbij in een toestand verkeer waarin ik de indruk wek vrede met het leven te hebben. Het risico dat ik deze verklaring onder bepaalde omstandigheden wel zou willen herroepen, maar niet kan herroepen, aanvaard ik volgaarne.”

Waarom zou ik niet mogen verwijzen naar het juridisch keiharde karakter van dit document? Ik ben liever zelf de plaatsvervanger van God op deze wereld.