Jenny Arean in show van niveau

Voorstelling: Jenny Arean met Lucretia van der Vloot, m.m.v. Rutger Laan, Hubert Heeringa en Mischa Kool. Script: George Groot. Regie: Ruut Weissman. Gezien: 15/10 in de Stadsschouwburg, Haarlem. Tournee t/m 18/4. Inl. 020-626 03 50.

Hier zijn wij, heet het openingslied van de nieuwe voorstelling van Jenny Arean, want aan het documentair getinte Tip Top van de twee vorige seizoenen hield ze haar jongere collega Lucretia van der Vloot over, en samen staan ze nu in een programma dat hun beider namen draagt. Maar niet voor niets staat Jenny Arean in die titel voorop; zij trekt de meeste aandacht naar zich toe - en terecht.

Als vanouds inspireerde ze de beste cabaret-auteurs van het land weer tot het leveren van repertoire op hoog niveau. Zo schreef Ivo de Wijs onder meer een virtuoos nummer over de gemiddelde Nederlandse theatertournee en het credo Zing dan op aanstekelijke Griekse muziek, Gerard Cox maakte een teer liedje over het verlangen van een vakantievierend echtpaar naar de geheime liefdes thuis, George Groot brengt als geen ander haar levenshouding onder woorden, Robert Long schreef een vrolijk liefdesliedje, en van Rients Gratama is een hilarisch hoogtepunt over de tegenstelling tussen wat de mens allemaal heeft volbracht en zijn onbedwingbare geilheid.

Bovendien maken twee jonge tekstschrijvers hier hun theaterdebuut: Jurrian van Dongen met een paar effectieve liedjes, zoals een ode aan een minnaar met goddelijke kwaliteiten, en Niek Barendsen met succesvolle dialoogjes en monologen, waaronder een dwaze conference over het oorlogsleed van vegetariërs en kwartjoden.

Jenny Arean beschikt over het unieke talent zulke nummers volledig tot de hare te maken; ze koestert en omarmt ze, zodat ieder woord en iedere noot worden geladen met betekenis en gevoel. Ook als comédienne, met haar feilloze timing en expressieve stembuigingen, is ze onverbeterlijk.

Naast haar speelt Lucretia van der Vloot een bescheidener rol. Hoewel ze zich een respectabel zangeres en een geslaagd aangeefster betoont, komen haar woorden tot dusver iets minder tot hun recht dan haar noten. Maar dat ze naast Jenny Arean volstrekt overeind blijft, is al een prestatie.

Getweeën spelen ze een voorstelling, die min of meer associatief is samengesteld uit liedjes, verbindende teksten en soms zelfs een paar danspasjes. En hun tweestemmige zang in sommige nummers, puntig en sfeervol begeleid, maakt de avond eens te meer tot een fraai eerbewijs aan tekst en muziek.