Vliegende kernbom

In het artikel 'VS sturen vliegende kernbom de ruimte in' (11 oktober), viel het mij op dat Bart van der Sijde een van de echte gevaren niet meldde, het feit dat de NASA een lanceerraket voor dit project gebruikt die slechts eenmaal eerder is beproefd, de Titan IV-B. Dit is de nieuwste versie van de meest krachtige raket van de Amerikaanse luchtmacht, de Titan IV.

Niet bekend

De kans dat er iets misgaat bij de volgende trappen van deze lanceerraket is veel kleiner. Deze zijn sinds de zestiger jaren vele malen met succes beproefd. De derde trap wordt o.a. gebruikt voor het verlaten van de baan om de aarde. Deze trap, de Centaur, heeft zijn deugdelijkheid in dit opzicht ruimschoots bewezen.

Dat het grootste gevaar schuilt in het te dicht benaderen van de aarde tijdens de verdere tocht naar Saturnus is onzin. Men kan maanden van tevoren exact berekenen - en vervolgens bewerkstelligen - hoe dicht Cassini langs onze planeet dient te scheren om de nodige acceleratie op te doen voor het vervolg van de reis. Wanneer na een dergelijke koerswijziging blijkt dat de sonde te dicht langs de aarde zal scheren - en dit is zeer nauwkeurig van te voren te meten - kan men opnieuw een koerscorrectie berekenen en ruimschoots op tijd uitvoeren. Het type reactiemotor dat hiervoor gebruikt wordt is eenvoudig van opzet en uitvoering, accuraat in gebruik en reeds vele jaren met een hoog succespercentage beproefd. De risicofactoren bij dit soort koerscorrecties zijn daardoor tot praktisch nul teruggebracht.