Peter's Friends

Peter's Friends (Kenneth Branagh, 1992, Engeland). RTL5, 20.30-22.25u.

“Van sommige vriendschappen weet je dat ze voor altijd zijn. Je bent samengesmolten door liefde, vertrouwen, respect of verlies of, zoals bij ons, door schaamte.” Nog voordat de film echt begonnen is, verduidelijkt een voice-over de oorsprong van de band tussen de zes vrienden die gezamenlijk de jaarwisseling doorbrengen op het kasteel van één van hen. Ze hebben elkaar nauwelijks gezien sinds ze tien jaar eerder als studenten van Cambridge voor het laatst een gênante revue opvoerden.

Peter's Friends is een Britse bijdrage aan wat je bijna een subgenre kunt noemen: de film over een reünie van ooit hecht bevriende dertigers. The Big Chill (Lawrence Kasdan, 1983) geldt nog steeds als een van de geslaagdste vaandeldragers van het genre dat voor de hand liggende ingrediënten bevat: de personages halen melancholiek herinneringen op aan onschuldiger tijden, men ziet zich al dan niet vrijwillig geconfronteerd met gefrustreerde ambities en gestrande idealen, en afwisselend vliegen er ontboezemingen en diep verankerde verwijten door de kamer. Tegen het eind van de film is iedereen een ander, meestal gelouterd mens en heeft de relationele infrastructuur drastische wijzigingen ondergaan.

De van oorsprong Noordierse toneel- en filmacteur/-regisseur Kenneth Branagh heeft er een bittere komedie van gemaakt, die zich geregeld bedient van het idioom van de seksueel vrijpostige sitcom. Sinds zijn filmdebuut Henry V (1989) heeft Branagh in hoog tempo een ambitieus filmoeuvre opgebouwd (Dead Again, Mary Shelley's Frankenstein, Much Ado about Nothing en onlangs Hamlet) waarvan de mogelijke subtiliteiten niet zelden bedolven worden onder de bravoure van de vormgeving. Peter's Friends is Branagh's minst aanstellerig gestileerde filmproject. Maar daarmee is het nog niet zijn meest fijnzinnige geworden. Vroeg in de film laat Branagh de ziekelijke overbezorgdheid van Imelda Staunton over haar bij een oppas achter te laten baby dramatisch rijmen op de hysterische bekommernis van de eenzame muis Emma Thompson om een eveneens tijdelijk in de steek te laten kat. Branagh houdt van grof geschut (aids, wiegedood, alcolholisme) en grote gebaren om het levensdrama te schetsen, en gunt zichzelf noch de kijker de gelegenheid een beetje te genieten van de vriendschap voor het leven, ook al is die uit gemeenschappelijke schaamte voortgekomen.