Flets Italië veroordeeld tot herkansing

ROME, 13 OKT. “Italië dreigt overal buiten te vallen. Eerst houdt de politieke crisis ons buiten Europa, misschien, als we niet oppassen. En nu hebben we mogelijk ook de wereldkampioenschappen voetbal verspeeld.” In een grimmige sfeer, met vechtpartijen op de tribunes en in de stad, plaatste Engeland zich dank zij een 0-0 gelijkspel tegen Italië voor het WK in Frankrijk.

Hoewel de Italiaanse politie hardhandig ingreep, vierden de Britten het succes van de ploeg van Glenn Hoddle uitbundig. De azzurri waren zaterdagavond niet opgewassen tegen het zelfverzekerde spel, waarmee de Engelsen de wedstrijd hadden gecontroleerd. Italië is na de remise afhankelijk van de herkansing voor de nummers twee in de poule.

De analyses op het plein voor het stadion, waar nog een obelisk met de naam van de fascistische dictator Mussolini staat, waren vrijwel eensluidend. Op het gelijkspel was niets af te dingen. Italië was krachteloos. Op het middenveld is de strijd verloren. We zijn met onze eigen wapens verslagen. Wat de azzurri vooral missen is een echte leider, een type als libero Franco Baresi.

Misschien is het wel de schuld van het grote aantal buitenlanders bij de Italiaanse clubs, suggereerde trainer Cesare Maldini na afloop. De meeste spelbepalende spelers in de Serie A komen van elders. “Op het middenveld hebben we geleden omdat Di Matteo vanwege een schorsing ontbrak”, zei Maldini. “Helaas moet ik herhalen dat we op het middenveld veel problemen hebben omdat de spelbepalers bij de meeste Italiaanse clubs uit het buitenland komen. Daar zullen we ook in de toekomst nog schade van ondervinden.”

Aan de ambiance rond de laatste kwalificatie-wedstrijd in groep 2 had het niet gelegen. Het spektakel vooraf was indrukwekkender dan dat tijdens de wedstrijd. Het publiek was opgewarmd door een aantal bekende zangers en vlak voor het eerste fluitsignaal veranderden de tribunes in twee grote Italiaanse driekleuren. De sfeer was die van de WK in 1990, toen de tophit Magische nachten de droom op een wereldtitel in eigen huis verwoordde. Maar net als toen bleef het publiek met een kater zitten.

Italië had in februari op Wembley de Engelsen verslagen, maar was daarna achterop geraakt door gelijke spelen uit tegen Polen en Georgië. De Italianen moesten in Rome winnen om zeker te zijn van deelname aan de WK. Maar de passie in het spel was ver te zoeken. De Engelsen begonnen afwachtend. Maar zodra ze in balbezit kwamen, bleek het kick and rush onder trainer Hoddle te zijn afgeschaft. Modern circulatievoetbal was het devies.

Paul Gascoigne, die na zijn verblijf bij Lazio Roma weer terugkeerde in dit stadion, gaf in de eerste helft een paar schitterende nummertjes weg. “Er rest ons één genoegdoening, schreef La Gazzetta della Sport gisteren. “Alles wat we Engeland hebben zien doen, is sinds jaar en dag ons erfgoed. In zekere zin hebben wij het hen geleerd.”

De Italianen werden steeds zenuwachtiger, zeker toen trainer Cesare Maldini zijn zoon Paolo, de aanvoerder, na een blessure moest wisselen. Het aantal overtredingen steeg, met Mario van der Ende als een scherp waarnemer aan wie vrijwel niets ontging. De Nederlandse arbiter werd door Hoddle uitvoerig geprezen. “De beste scheidsrechter, die ik ooit ben tegengekomen. En dat had ik ook gezegd als we hadden verloren.” Op de niet-toegekende strafschop en de rode kaart voor Di Livio na een half uur in de tweede helft hadden ook de Italianen weinig af te dingen.

Wissels konden de Italianen geen impulsen geven en de wedstrijd bloedde langzaam dood, met een stuiptrekking in blessuretijd, toen eerst Wright voor een leeg doel tegen de paal schoot en nog geen twintig seconden later aan de andere kant Vieri net naast kopte.

Maldini concludeerde dat hij zichzelf en zijn team niets te verwijten had. Daar zijn niet alle Italianen het mee eens. Waarom heeft hij tegen de fysiek sterke Engelsen gekozen voor een lichte spits als Inzaghi? Waarom moest Zola, de matchwinner op Wembley, achter de voorhoede spelen en zwaar werk verrichten op het middenveld, terwijl hij in de spits veel beter uit de verf komt? Als Italië de herkansing niet overleeft, zijn de dagen van Maldini als trainer van het nationale elftal geteld.

Het feest voor de Engelsen begon in het stadion, maar duurde langer dan ze hadden gewild. De Engelse fans moesten meer dan twee uur wachten voor ze hun vak uit mochten. De politie vreesde nieuwe rellen. De 39 doden in het Brusselse Heizel-stadion in 1985, bij de wedstrijd Liverpool-Juventus, is niemand in Italië vergeten.

In de eerste helft werd een kwartier lang gevochten tussen oproerpolitie en Engelse supporters, nadat de Italiaanse en Engelse aanhang elkaar bekogelde met stoelzittingen en flessen en de politie een lege ruimte aanbracht tussen de vakken. Daarbij zijn vijf mensen gewond geraakt. Vanaf de perstribune en aan de hand van tv beelden leek het erop alsof de Italiaanse politie willekeurig en niets ontziende charges uitvoerde. Die beschuldiging werd later aan Engelse zijde herhaald.