Kerk en Staat (3)

“Onbegrijpelijk” noemt minister Borst de visie van mgr. Simonis inzake het verband tussen euthanasie en straatgeweld.

Als christen voel ik me zelfs beledigd. De kerkleiding berijdt persoonlijke stokpaardjes zonder zich om de kerkleden te bekommeren.

Zo ook het niet aflatende politieke gedram van zijn collega mgr. Muskens over de armoede.

Een vergelijking dringt zich op met het beruchte bisschoppelijk mandement uit 1954 toen het katholieken werd verboden lid te zijn van de PvdA of de VARA.

Nu zijn de beweegredenen echter totaal omgekeerd, je moet als gelovige wel van elastiek zijn om dit gedraai te kunnen volgen.

In de protestantse kerken beijvert de kerkleiding zich om met steeds wisselende (drog)redenen zoveel mogelijk asielzoekers binnen te slepen. Dan weer zijn de procedures te lang, dan weer te kort. Dan gaat het om de veiligheid van de vluchteling, dan weer om de kinderen. Naar de mening van de gelovigen wordt niet gevraagd.

Het wordt tijd dat de kerkleiding eens een gevoelige tik op de vingers krijgt voor dit onverantwoordelijke wangedrag.