Gary Hill maakt een dansersrug tot een berglandschap

Voorstelling: Splayed Mind Out van Meg Stuart en Gary Hill door Damaged Goods. Gezien: 10/10, Schouwburg, Rotterdam. Herh: aldaar vanavond. Inl. 010-4118110.

Flakkerend schemerlicht verhult het aantal lichamen dat minutenlang in elkaar gekronkeld op de grond ligt. Ledematen tellen heeft geen zin, de bal beweegt, zij het spaarzaam met spastische stoten.

Het geraas van straaljagers doorklieft de ruimte en de overige onbestemde geluiden waarmee de voorstelling Splayed Mind out begint, van de Amerikaanse media-kunstenaar Gary Hill en zijn landgenote, de choreografe Meg Stuart.

Drie lichamen blijken het, als de kluwen zich langzaam ontwart; drie lichamen die met dat van een vierde, inmiddels opgekomen speler, uiteindelijk een desolaat landschap vormen. Ze trekken als wormen over de vloer, buitenaardse wezens die stuiptrekkend en autistisch vooral hulpeloos liggen te zijn.

Het is de eerste van een reeks door donkerslagen gescheiden scènes, waarin drie monitors, een groot videoscherm tegen de achterwand, een man - Gary Hill zelf - die zo nu en dan Engelse teksten uitspreekt, soms achterstevoren, zes spaarzaam dansende dansers, door lange stiltes onderbroken geluiden en grillige belichting alle een even grote rol vervullen. Hoofdkenmerk van al die elementen is de deconstructie. Niets heeft een begin of einde, alles is afgekapt en conclusieloos fragment.

Meg Stuart, juist door haar weerbarstige bewegingstaal zichtbaar afkomstig uit de school van de Amerikaanse choreograaf Randy Warshaw, richtte begin negentig haar eigen, in Brussel gevestigde gezelschap Damaged Goods op.

Ze werkte al eerder met beeldend kunstenaars, onder anderen met Lawrence Malstaf. Hill, wiens installaties al op veel solo-tentoonstellingen te zien zijn geweest, is misschien nog het bekendst om het werk Tall Ships. Het werk, gemaakt voor de negende Documenta in Kassel (1992), bestond uit een duistere tunnel, waarin de bezoeker op geheimzinnige wijze begeleid werd door schimmige, uit het niets opdoemende gestalten.

Dergelijke projecties komen ook in Splayed Mind Out voor, van dansers die hun eigen evenbeeld op het grote videoscherm tegemoetlopen. Vooral raadselachtig en minder fascinerend dan de heldere want 'controleerbare', live geregistreerde close-up van de naakte rug van een van de danseressen. De schouderbladen worden vervreemdende bergkammen van elastisch materiaal, dat door de danseres met de eigen handen wordt verkend. Ze schrijft er zelfs op, met beide handen tegelijkertijd, die de moeizaam gekrabbelde letters onmiddelijk weer uitvegen.

De scène is een hoogtepunt in een bijna reliëfloze voorstelling, waarvan het uiteenvallen van ieder element en de vergeefse pogingen die weer samen te voegen het thema lijken te zijn. Het wordt zo consequent uitgewerkt, dat het weliswaar te lange Splayed Mind Out paradoxaal genoeg hecht in elkaar steekt.