Wainwright III lacht hard om eigen grappen

Concert: Loudon Wainwright III. Gehoord: 9/10 Melkweg, Amsterdam.

'Ik wil de culturele leegte vullen na de dood van Tiny Tim,' zei Loudon Wainwright met een stalen gezicht. Met een ukelele op de borst zong hij de titelsong van zijn nieuwste cd Little Ships, een vrolijk calypsonummer over de woelige baren van de liefde. Een kwart eeuw nadat hij naar voren werd geschoven als de zoveelste nieuwe Bob Dylan, staat Loudon Wainwright III bekend als de komiek onder de Amerikaanse singer/songwriters. Zijn humoristische liedjes en presentatie bezorgden hem predikaten als 'de Woody Allen van de folk' of de 'Charlie Chaplin van de rock.'

Zonder Bob Dylan had hij hier niet gestaan, gaf hij volmondig toe voordat hij zijn leermeester in een genadeloze persiflage onderuit haalde. Anders dan de meeste van zijn collega's profileert Wainwright zich als een oppassende huisvader, die inspiratie put uit zijn gezinsleven voor liedjes over de afwas en het vaderschap. In het nummer 'Being a dad' van zijn laatste cd zong hij dat het best aardig is om kinderen te krijgen, totdat het moment aanbreekt dat er wapens en buzzers in beslag genomen moeten worden om de huisvrede te bewaren.

Hij lachte het hardst om zijn eigen grappen, en in de Melkweg werd het een onderonsje met een publiek dat volop de kans kreeg om verzoeknummers als 'I wish I was a lesbian' in te dienen. In oudere nummers toonde Wainwright zijn serieuzere kant als een traditioneel folkzanger en in 'A song' bombardeerde hij zijn simpele maar effectieve gitaarspel tot onderwerp van een songtekst: 'How's about a minor chord right here / wasn't that rather pleasant in your ear?'

Elke keer als hij het betreffende mineurakkoord speelde, trok hij er een jolig gezicht bij. Het publiek lachte op commando, maar de derde keer was het al een stuk minder leuk dan de eerste.