Les Amants du Pont Neuf

Les Amants du Pont Neuf (Léos Carax, 1991, Frankrijk), TV 10, 0.10-2.20u.

Kunstenaar Christo liet de beroemdste burg van Parijs inpakken, regisseur Léos Carax liet hem nabouwen in Zuid-Frankrijk voor Les Amants du Pont Neuf, een gelukt gelikt sprookje over een schilderes (Juliette Binoche) die blind en een vuurspuwer (Dennis Lavant) die mank wordt. Samen met een oude clochard wonen ze een zomer en een winter lang op de Pont Neuf, die in afwachting van een fikse onderhoudsbuurt is afgesloten voor alle verkeer.

Carax en zijn cameraman Jean-Yves Escoffier halen het meest uit hun voornaamste locatie. De film speelt tijdens de viering van tweehonderd jaar Franse Revolutie, dus zijn er vuurwerk boven en brandende staketsels langs het water. Maar Carax maakt net zo goed spektakel van het steentje dat de vuurspuwer over de Seine keilt.

Tot de geinigste decorstukken van de film, een van de duurste uit de Franse geschiedenis, behoort een goedkope wijnfles van geribbeld plastic uit de supermarkt. Het is nog licht en Lavant heeft al zo'n fles en Binoche maakt er met haar tanden nog een open. In het volgende shot is het opeens nacht en we horen de twee geliefden lachen. We zien ze nog niet, want Carax zoomt in op de rand van de stoep. Daar ligt de eerste plastic fles, gevolgd door een steen, een peuk en een verkreukeld kartonnen bekertje. Carax filmt ze als de hoofdrolspelers in een grijs glimmend stilleven, met de stoeprand als leidende diagonaal. Het lachen komt dichterbij, de camera glijdt verder, langs nog een plastic fles, en daar liggen Binoche en Lavant, op diezelfde stoeprand. Ja, ze zijn heel erg dronken, en dat ze dat kunnen zijn van twee flessen wijn is even niet verbazend, want een van die flessen is net zo groot als het been van Binoche.

De truc die Carax hier uithaalt doet denken aan die van het glas melk waar een lamp in zat in Hitchcocks Suspicion. De Engelse regisseur liet ook wel eens een voorwerp vergroten als hij daar de nadruk op wilde leggen. De kijker merkt zoiets meestal niet. Maar Carax is zo aardig om zijn publiek van zo'n foefje op de hoogte te stellen. Want als we de tweede fles gepasseerd zijn en alleen de geliefden nog in beeld zijn, zoomt de camera uit en zwenkt even terug naar rechts, zodat niemand die absurd grote fles kan missen.