In het bad

Discovering the Secrets of Steven Pippin, F.R.A.C. Limousin, 1996; distributie Idea Books, Nieuwe Herengracht 11, 1011 RK Amsterdam .

De fotograaf had nu zoveel dingen gefotografeerd dat hij er bijna genoeg van had. Duizenden mensen, honderden steden, al die huizen en dan nog zoveel kamers dat hij de tel was kwijtgeraakt. Kamers? Dat woord was veel te ruim. Ook wat er in die kamers stond had hij gefotografeerd. Tafels, stoelen, schilderijen, lampen, 't zat allemaal netjes in zijn archief.

Wat zouden de dingen er zelf van vinden? Hij schrok van z'n eigen vraag. Een tafel heeft geen mening. Die laat zich gewoon fotograferen en zegt niets terug. Als de fotograaf hem om een mooier plaatje te krijgen ergens anders wil neerzetten, dan is het ook best. Tafels zijn geduldige modellen.

Toen kreeg de fotograaf een idee. Hij vond het zelf eerst zo vreemd dat hij er niet op door durfde te denken. Kon hij aan een ding ook ogen geven? Dan kon het eindelijk terugkijken. O, als hij eens wist hoe een stoel of een lamp of een plant naar hem keek.

Hij ging naar de badkamer. Misschien wilde hij een glas water drinken of z'n tanden poetsen. Hij moest iets doen om dat rare idee weer uit z'n hoofd te krijgen. Een ding met ogen, hij leek wel gek.

Toen zag hij de badkuip. Ineens wist hij het. Het kon natuurlijk nog mislukken. Hij moest het hoe dan ook proberen. 's Nachts, in het pikkedonker, legde hij in de kuip een vel lichtgevoelig papier. Hij dekte het bad helemaal af met een groot stuk karton waarin hij een gaatje had geprikt.

In de vroege morgen ging hij de badkamer in. Hij kleedde zich uit; en ging spiernaakt op de rand van het bad staan. De belichtingsijd had hij uitgerekend. Die bedroeg anderhalf uur. Hij zal wel wat hebben bewogen, maar hij hield het vol terwijl hij naar de druppende kraan achter hem luisterde en aan het warme water dacht dat hem anders zo heerlijk bedekte. Later zag de fotograaf wat de badkuip anderhalf uur lang met één oog had gezien. Hij stond er werkelijk op, schimmig, maar hij was het. Het kon niemand anders zijn. Nu ging hij door. Hij veranderde een wasmachine in een gaatjescamera. Het lukte hem ook met een toilet.

Hij lachte toen hij zelfs zo'n hokje waarin anders alleen pasfoto's worden gemaakt in een fototoestel veranderde. Ze konden niets terugzeggen, maar misschien waren de dingen hem toch dankbaar. Eindelijk wisten ze iets van hun omgeving waar ze zo lang zonder ogen naar hadden gekeken.