Grillige alleskunner verrast tijdritspecialisten

SAN SEBASTIAN, 10 OKT. De wonderlijke loopbaan van Laurent Jalabert vertoont dit seizoen een opvallende prestatiecurve. De voormalige sprinter had zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een uitblinker in de heuvelachtige klassiekers, tot een winnaarstype in de kleinere rondes. Gisteren won de 28-jarige Jalabert tot zijn eigen verbazing de wereldtitel tijdrijden.

Vol ongeloof staarde hij in San Sebastian naar de aankomst van Sergei Gontchar. De erkende tijdritspecialist uit de Oekraïne kwam drie seconden tekort tegen de wisselvallige alleskunner uit Frankrijk.

'Jalabert in topvorm', kopte L'Equipe deze week in chocoladeletters. De chauvinistische sportkrant doelde ongetwijfeld op de wegwedstrijd van aanstaande zondag, wanneer de renners 256 kilometer moeten fietsen over een geaccidenteerd terrein. Het WK-parcours lijkt geschapen voor Jalabert die na de Ronde van Spanje, waar hij een knechtenrol vervulde voor eindwinnaar Alex Zülle, heel langzaam naar een topvorm is gegroeid. De tijdrit van gisteren besloeg 42 kilometer en leek geen ideaal terrein voor de man die pas na acht profjaren zijn eerste tijdritzege boekte. Jalabert won begin maart de proloog van Parijs-Nice, de rittenkoers die hij voor de derde achtereenvolgende maal won.

Jalabert won de Ronde van Spanje in 1995, toen hij ook Milaan-Sanremo op zijn naam schreef. Verder was hij twee keer de sterkste in de Waalse Pijl. Zijn grootste teleurstelling beleefde hij in 1992, toen de Italiaan Gianni Bugno op het WK in Benidorm op de laatste helling sneller bleek. Jalabert is sindsdien gebrand op de regenboogtrui. Het tricot dat hij gisteren om zijn smalle schouders kreeg gehangen, vertoont overeenkomsten maar wordt ontsierd door het logo van een klok. De blijdschap van Jalabert was er niet minder om.

“Deze wereldtitel is echt ongelooflijk. Ik hoopte op een podiumplaats, omdat ik de laatste weken goed in vorm ben. In de Vuelta ben ik derde en vierde geworden in de tijdrit, maar daar ontbraken een paar grote mannen. Toen ik woensdag het parcours verkende, kreeg ik steeds hogere verwachtingen. Het klimmetje in het tweede deel was in mijn voordeel. Ik had bewust reserves bewaard voor die moeilijke fase. Toen ik Berzin onderweg inhaalde, kreeg ik nog meer vertrouwen. Pas toen Gontchar over de finish reed, begreep ik dat de droom waarheid was geworden.”

Jalabert dankte zijn titel aan een sterke eindsprint. Bij de eerste doorkomst bedroeg zijn achterstand op Gontchar zeventien seconden. Bij de tweede doorkomst was de marge gegroeid tot een kwart minuut. Bij de derde tussentijd was de redelijke klimmer Jalabert bijna even snel als de slechte klimmer Gontchar, die wringend en slingerend naar boven reed. In het laatste deel verspeelde de 27-jarige renner van Aki zijn voorsprong van één seconde. Met een droevig gezicht stond Gontchar op het erepodium. Was hij zo teleurgesteld of keek hij zoals hij altijd kijkt?

Aan de andere kant van het podium werd de glunderende Jalabert geflankeerd door een tevreden Chris Boardman. De Britse houder van het werelduurrecord was zonder pretenties naar de WK gereisd. Boardman is moe en dat viel gisteren op de persconferentie van zijn bleke gezicht af te lezen. Boardman was in 1994 de eerste wereldkampioen tijdrijden. Vorig jaar eindigde hij achter Zülle op de tweede plaats. De Zwitserse titelhouder reed gisteren een hopeloze race. Hij kreeg twee keer een lekke band en kwam nooit in zijn ritme. Zülle eindigde op de elfde plaats.

De Nederlandse troef Erik Breukink kwam voor de laatste keer met het slijm aan zijn mond over de eindstreep. Hij eindigde in zijn laatste tijdrit op een zevende plaats, met een achterstand van bijna anderhalve minuut op Jalabert. Breukink was tevreden over zijn prestatie. “Ik wilde hier bij de besten eindigen. Daar hoor ik ook thuis. Ik hoor niemand zeggen dat ik slecht gereden heb. Zevende is mooi. Hè hè, deze klus zit er op.” De 33-jarige Breukink is zondag wegkaptein van de Nederlandse ploeg. Over twee weken neemt hij tijdens de Beach Classic in Scheveningen officieel afscheid van de wielersport.

Jalabert had gisteren geen last van zware benen, lekke banden of overtollig speeksel. Hij kwam opvallend fris over de streep en sprak monter over zijn gouden race. Maar zijn onverwachte overwinning in de tijdrit is nog geen garantie voor een sterk optreden in de wegwedstrijd. Daarvoor vertoont zijn indrukwekkende erelijst te veel hiaten. Daarvoor is de laconieke renner te vaak op een onverwacht ogenblik van de fiets gestapt.

Het is niet uitgesloten dat de introverte sportman uit Mazamet over twee dagen na een paar rondjes opgeeft. Het is evenmin uitgesloten dat hij zondag opnieuw tot de uitblinkers behoort. Jalabert kan de eerste wegrenner worden die binnen drie dagen twee keer tot wereldkampioen wordt gekroond. “Deze wedstrijden staan op zichzelf. Ik blijf dezelfde kanshebber als voor de tijdrit. Vermoeidheid zal er niet zijn. Alleen het zelfvertrouwen is toegenomen.”