FRANKRIJK

Sonnet

Van ver toch zo nabij en blank en bovenal

zo allerliefst jezelf, Mary, 'k moet denken aan

een zoete balsem die, vanuit het niets ontstaan

vervluchtigt op een vaas van tijdgerookt kristal.

Weet je, sinds jaar en dag, ach! zoveel langer al

houdt je stralende lach een zelfde zomer aan

voor de zeldzame roos die steeds in bloei blijft staan

en wortelt in wat was en in wat komen zal.

Soms leg ik in de nacht mijn zoekend hart te luister

naar d'allerzoetste naam, tot het in zacht gefluister

in opperste ontroering tenslotte 'zuster' hoort.

Maar, dierbaarste kleinood, mijn lieve kindje teer

hoe anders is de tederheid die ik van jou leer

zo stilletjes door één kus in je haar verwoord.

Titel oorspronkelijk gedicht: Sonnet Dichter: Stéphane Mallarmé (1842 - 1898)