'Would you mind if I kissed you'?

Het bezoek van seksbom Jayne Mansfield in 1957 maakte een onuitwisbare indruk op Nederland. Ze dronk champagne uit een klomp en poseerde in Volendams kostuum. Het Mariniersmuseum in Rotterdam wijdt een expositie aan het bezoek.

'Mieke meets Jayne'/De terugkeer van Jayne Mansfield in Nederland, in het Mariniersmuseum der Koninklijke Marine, Wijnhaven 7, Rotterdam, 11 okt t/m 25 jan. Di t/m za 10-17u, zo 11-17u. Toegang: ƒ 6. Inl: 010-4129600

Het decortje in de televisiestudio, met die Pastoe-achtige patronen op het gordijn, is al meteen onmiskenbaar jaren vijftig. En de inleiding ook. “Dames en heren”, begint Wim Sonneveld, “sinds de A-griep en de kunstmaan wordt ons land opnieuw opgeschrikt door een sensatie. Jayne Mansfield is aangekomen. Jayne Mansfield is een typische Hollywoodse schoonheid, waar elke soldaat en elke matroos in Amerika duizelig van wordt en die naar Europa is gekomen om te ondervinden, dat haar verschijning hier even veel opzien baart als in Amerika.”

De camera richt zich nu op de vrouw die naast hem zit. Ze draagt een eenvoudig zwart jurkje en geeft met een zachte, vriendelijke stem antwoord op zijn onbenullige vragen. Sonneveld is door de VARA gevraagd deze bijzondere uitzending te presenteren, omdat hij kortgeleden in Hollywood een filmrol heeft gespeeld en dus beter Engels spreekt dan de reguliere VARA-medewerkers. Maar hij zit er onwennig bij en weet zich met zijn figuur geen raad, vooral niet als hij ten slotte vraagt: “Would you mind if I kissed you?” Zijn gaste vertoont daarop een instemmende glimlach, waarna Sonneveld zijn bovenlijf in kronkels draait, gilletjes begint te slaken en quasi-verzaligd roept: “Oh! Nóu gaat er iets gebeuren, jongens!” Met een voorzichtig kusje op de wang wordt het onderhoud besloten.

Wie dit mallotige schouwspel veertig jaar na dato bekijkt, kan zich alleen nog maar verbazen over de sensatie die de lijfelijke aanwezigheid van Jayne Mansfield toen blijkbaar opriep. Nu weten we dat zo'n sterrenbezoek een tot op de minuut uitgekiend onderdeel vormt van de publicitaire strategie voor een nieuwe film, en bovendien is tot in de breedste lagen van het volk het besef doorgedrongen dat een ster óók maar een mens is.

Toen lag dat anders. Het was een hele eer als er een Hollywood-ster op bezoek kwam - en als die ster zei dat ze het heerlijk vond in vreemde landen zo veel bewonderaars te vinden, overheerste het naïeve geloof dat ze niets dan de waarheid sprak. Zo ging de verslaggever van het Algemeen Handelsblad, die op 11 oktober 1957 in het Amstel-hotel in Amsterdam de eerste persconferentie van Jayne Mansfield bezocht, onmiddellijk voor de bijl: “Ze was daar de zaal binnengekomen, op haar hoge naaldhakjes, met heel de allure van de grande vedette, maar toen zij eenmaal gezeten was, gekleed in een roze truitje en een grijze rok, met lange zwarte handschoenen, de blikken van de nieuwsgierigen over zich had laten gaan... toen ontpopte zich uit de grande vedette een charmante jonge vrouw, spontaan, zonder de hooghartige pose die bepaalde filmwezens zich plegen aan te meten...”

Dag in dag uit werd het bezoek in de kranten gevolgd - zo uitbundig dat het Mariniersmuseum in Rotterdam aan alle archieffoto's genoeg heeft om er nu een tentoonstelling over in te richten. Het moet één van de laatste keren zijn geweest dat een promotie-bezoek zo veel opzien baarde, en ook, trouwens, dat een filmster zich zo letterlijk door het imago van de seksbom liet insnoeren.

Jayne Mansfield, die in 1967 bij een auto-ongeluk om het leven kwam, was een door Hollywood vervaardigd verschijnsel waarvan de aantrekkingskracht lag in de combinatie van haar weelderige vormen en haar ogenschijnlijke onschuld. Wat de filmindustrie van haar wilde, was het best te zien in de muzikale komedie The girl can't help it (1956). Boven haar door een puntige bh geaccentueerde boezem en haar wespentaille droeg ze een lief gezichtje en een platina-blond kapsel. Meer als gevaarte dan als vrouw trippelde ze door die film; niets bemerkend van de zichtbare onrust die ze bij alle mannen om haar heen teweeg bracht, en alleen maar vervuld van het verlangen naar een gewoon gezinnetje. Een seksbom speelde een parodie op een seksbom.

Toen ze een jaar later, tijdens een Europese tournee, vier dagen in Nederland was, moest de film Will success spoil Rock Hunter? (hier uitgebracht onder de titel Oh, kus me zo) aan de man worden gebracht. Jayne Mansfield bezocht een Amerikaans vliegdekschip in Rotterdam, waar 1500 mariniers aan boord haar naam vormden, dronk champagne uit een klomp, liet zich toejuichen in het Asta-theater in Den Haag, poseerde in Volendams kostuum, opende een nieuw kantoor van de filmmaatschappij Fox in Amsterdam en verrichtte de aftrap van de voetbalwedstrijd Sparta-DOS, die door het bezoekende elftal met 7-1 werd gewonnen. Die zege werd toegeschreven aan het feit dat DOS-keeper Frans de Munck vóór de wedstrijd van de filmster een kus had gekregen.