Taboe: Seksueel misbruik door vrouwen

De BBC durfde deze week in Panorama, zoals ze dat noemde, 'het ultieme taboe' aan te snijden: seksueel misbruik door vrouwen. Het gebeurde in een doorwrochte uitzending met veel getuigenissen van slachtoffers én daders en verklaringen van psychiaters.

Vrouwen worden ook in Nederland zelden berecht voor dit delict. In de zes jaar dat ik een rechtbankrubriek voor deze krant schreef, heb ik twee van dergelijke zaken meegemaakt. De ene betrof een moeder die het 11-jarige vriendje van haar zoontje had misbruikt, de andere draaide om een excentrieke moeder en dochter die kinderen uit de buurt 'vieze spelletjes' met elkaar lieten doen. De eerste zaak leidde tot veroordeling, de tweede tot vrijspraak wegens gebrek aan bewijs.

In de Engelse reportage werd herhaaldelijk beweerd dat seksueel misbruik door vrouwen vaker voorkomt dan uit de officiële cijfers blijkt. De schattingen waren tot dusver: twee tot vijf procent van het totale aantal misbruikgevallen. In Panorama sprak een psychotherapeute het vermoeden uit dat het in werkelijkheid in de buurt van 25 procent komt.

Twee vrouwen, onherkenbaar gefilmd, gaven toe dat zij zich aan kinderen hadden vergrepen. Een vrouw van 28 - getrouwd en moeder van enkele kinderen - had een jongetje van twaalf verleid. Het was een vriendje van haar zoon, die ze als een soort pion had gebruikt: de zoon moest het vriendje binnenlokken.

De diep verontwaardigde moeder van het misbruikte kind zei: “Ze kon seks met hem hebben zonder de problemen van seks met een oudere man. Nee, het was geen 'affaire'. Ze verkrachtte hem gewoon. Ik had een leuke jongen, nu is hij agressief.”

De tweede vrouw had haar eigen zoontjes misbruikt. “Ik was ziek en boos”, verklaarde ze. “Het was uit rancune tegen mijn vader - voor wat hij mij en mijn oudste broer had aangedaan.” Haar oudste (misbruikte) zoon moet inmiddels een gevangenisstraf van zeven jaar uitzitten voor seksueel misbruik van een kind. “Ik voel me verantwoordelijk”, zei de vrouw.

Zo wordt de fakkel van de seksuele perversie soms van generatie op generatie doorgegeven.

Vrouwelijke psychiaters constateerden dat de samenleving te lang de ogen heeft gesloten. “Vrouwen deden zoiets niet.” En áls ze het deden, waren het 'slechts' eenmalige ontsporingen. Daarom bleven de straffen voor deze vrouwen doorgaans aan de lage kant.

Uit de verklaringen van de slachtoffers bleek echter dat het misbruik vaak een lange periode besloeg. “Mijn moeder ging altijd achter me liggen”, zei Lucy Jenner, “en zei dan: ik hou van je. Ze drong mijn vagina binnen met alles wat ze aan voorwerpen kon vinden. Ik heb nog steeds last van bloedingen.” Een andere vrouw vertelde dat ze vijf maal per week door haar moeder was misbruikt.

Bekender is het misbruik door de vader én de moeder. “De kinderen zijn dan altijd het meest teleurgesteld in de moeder”, vertelde een therapeute. “Ze hadden juist van haar bescherming verwacht.”

Er zat in deze uitzending één wel heel erg bizarre zaak, die in haar gruwelijkheid aan de affaire-Dutroux deed denken. Een meisje was van haar achtste tot dertiende op uiterst sadistische wijze misbruikt door haar ouders. De moeder verkrachtte haar steeds, de vader legde het vast op video. De politie vond in het huis stapels van deze videobanden. Op één ervan was te zien hoe het kind na een 'sessie' bijna bewusteloos op bed lag, terwijl pa en ma naast haar een kopje thee zaten te drinken.

Vast een milieu uit de zelfkant, zal de lezer denken. Maar dat viel reuze mee. Er werd bij dit gezin veel geavanceerde computer-apparatuur aangetroffen. Moeder bleek ook via Internet haar seksuele gerief te zoeken. “Het kan overal gebeuren”, zei een therapeute, “in elke leeftijdscategorie, in elke sociale klasse. Door vrouwen met en zonder opleiding.”

Het enige ontbrekende aspect in deze reportage was de actuele discussie over mogelijk fictieve herinningen van slachtoffers. Kan het zijn dat sommigen zich, onder invloed van al te gretige therapeuten, gebeurtenissen herinneren die nooit zijn voorgevallen? Daarover zal de komende maanden, ook op de tv, nog veel gesproken worden.