Een legende in de bovenzaal

Concert: Silver Apples. Gehoord: 7/10 Paradiso, Amsterdam.

De legende van de groep Silver Apples is een goed bewaard geheim. Eind jaren zestig maakte dit duo uit New York twee platen met melodieuze popsongs die een typisch product waren van het psychedelische tijdperk. Ze klonken ongeveer zoals Love en Jefferson Airplane, met dien verstande dat Silver Apples geen gitaren gebruikte, maar pionierswerk verrichtte op het gebied van de elektronica. Zanger Simeon bouwde zelf een primitief model synthesizer uit oscillatoren en voltmeters, waarmee hij niet alleen kon piepen en gieren, maar ook een heel aardige ondersteunende partij kon spelen bij zijn dichterlijke zangpartijen in de trant van Love's Arthur Lee.

Een recente heruitgave op een semi-illegale cd laat horen dat Silver Apples niet voor niets beschouwd wordt als voorloper van synthesizergroepen als Kraftwerk en Suicide. Toch verdwenen ze door gebrek aan succes spoedig van het toneel. Nu pas, bijna dertig jaar later, liet Simeon zich overhalen tot een tournee nadat jonge groepen als Stereolab hem tot een soort goeroe uitriepen. De drummer en de extra toetsenman zijn nieuw, maar de oude synthesizer ('The Simeon') zag er uit als een gammele buizenradio die werd aangezwengeld met een soort deurklink. In het bovenzaaltje van Paradiso haalde Simeon er gisteren allerlei sirene-achtige geluiden uit, maar ook een diepe brom als van een ronkende dieselmotor. Daarbij zong hij met zijn onverminderd lyrische stem, die aandeed als een prettig anachronisme uit een vriendelijkere tijd.

Erg geruststellend was het niet, dat op Simeons altaar van snoeren en kastjes met knopjes een spuitbus contactspray klaar stond om het antieke geval aan de praat te houden. Niettemin speelden de Silver Apples zonder langdurige onderbrekingen hun charmant gedateerde muziek, die in het hippielied 'Misty mountains' zelfs kenmerken van een vergeten popklassieker vertoonde. Minder gelukkig was het toen Simeon zich in een nieuw nummer waagde aan een onbeholpen rap, met houterige funkbegeleiding en een tekst die zo uit 1968 kon zijn overgeschoten: 'You make me feel so hazy / I think I love you Daisy.' Aan de eigen legende kan verder niet meer worden getornd, want de tournee is afgelopen. Binnenkort verschijnt alleen nog een tribute-cd met een muzikaal eerbetoon aan een groep die op zijn minst als een waardevol curiosum in de pophistorie mag worden beschouwd.