ROLLING STONES

The Rolling Stones: Bridges To Babylon. Virgin 7243-8-44909-2-8.

Ondanks de bemoeienis van de hippe Dust Brothers (bekend van hun werk met Beck) klinkt de nieuwe cd van de Rolling Stones niet modieus - integendeel, de meeste nummers hebben het vertrouwde Stones-geluid van de jaren zeventig, niet het geforceerde trendy van Under Cover ('83) bijvoorbeeld, toen de groep met electronische geluiden ging werken.

Een erg opzienbarende cd is het niet: de met een mooi slepend meezingrefrein gezegende single Anybody Seen My Baby? en het opgewekte Too Tight zijn de sterkste liedjes, de overige - afwisselend rockers en ballads - zijn niet echt memorabel genoeg om een eigen plek in het Stones-oeuvre te veroveren, en duren vaak een paar minuten te lang. Opvallend anders dan de rest van het album klinken de songs die Keith Richards zingt, zoals You Don't Have To Mean It, dat zowel aan oude reggae als New Orleans-soul doet denken, en het morsig schuifelende Thief In The Night; hoezeer hij zijn best ook doet, Richards blijft een heel matige zanger, zoals goed te horen is in de ballad How Can I Stop, de voortkabbelende afsluiter van een onopvallende (en in een foeilelijke hoes verpakte) toevoeging aan de Stones-discografie.