Kinderrechten leggen het af tegen Mini Animals

In het Brabantse attractiepark Het Land van Ooit werd dit weekeinde het kinderrechtenfestival gehouden. Er moet beter worden geluisterd naar kinderen, menen volwassenen. Maar de kinderen vinden het eigenlijk wel goed in Nederland.

DRUNEN, 6 OKT. In Het Land van Ooit zijn kinderen de baas. “Hé mam, kijk eens wat daar op dat bord staat. Uit die peuk! Er wordt hier niet gerookt”, zegt een meisje van een jaar of dertien tegen haar moeder. “Ja, het zal wel”, antwoordt de vrouw. Ze neemt een trekje van haar sigaret en loopt door.

In het sprookjesachtige decor van het Land van Ooit in Drunen werd dit weekeinde voor de derde maal het kinderrechtenfestival gehouden. Op een groot grasveld staat een tiental circustenten waar kinderen spelenderwijs worden gewezen op hun rechten, maar ook wat ze voor anderen kunnen doen. “Kinderen moeten serieus worden genomen en er moet naar ze worden geluisterd”, vinden de organisatoren van het Bureau Ideëel Organiseren.

De meeste kinderen zijn echter naar Drunen gekomen voor een leuk dagje uit. “Rechten voor het kind? Ik vind het zo wel goed”, zegt een meisje dat een paar jaar geleden vanuit Somalië naar Nederland is gekomen. Ze hangt tegen het podium aan waar minister Melkert (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) een paar uur daarvoor het festival opende. De kinderen hadden echter meer aandacht voor vier zingende tieners die zichzelf de Mini Animals noemen. In paarse trainingspakken springen ze over het podium heen en weer. 'Get up, stand up, stand up for your right. Wow, wow, wow”, klinkt het uit honderden kinderkelen.

Slechts een handjevol kinderen gaat naar het kinderpersbureau waar minister Melkert kan worden ondervraagd. “Wat vind jij nou belangrijk voor kinderen?”, vraagt een jongetje van nog geen tien jaar de minister. “Dat is een goede vraag van u. Kinderen moeten de ruimte hebben om te kunnen spelen en het is goed als ze vriendjes en vriendinnetjes hebben. Wij als volwassenen moeten meer naar jullie luisteren”, zegt Melkert. Een meisje wil weten: “Maar hoe moet met het nu met de kinderen van de familie Gümüs? De zijn nu in Turkije, maar ze kunnen niet eens Turks.” Melkert blijft kalm en vriendelijk. “Voor die kinderen is het heel jammer dat ze weg moeten, maar het kan niet zo zijn dat iedereen hier kan blijven. Bovendien hebben veel kinderen uit Turkije die in Nederland komen wonen ook het probleem dat ze Nederlands moeten leren.”

Een groep buitenlandse kinderen loopt een beetje verloren rond. Een meisje kan nog net een stap opzij doen voor een jongen die in een skelter zo hard mogelijk rondjes draait rond een houten kasteeltje. Hij heeft het voertuig even geleend van de stand waar wordt gepleit voor een veilige straat voor kinderen.

Het kasteel is opgebouwd uit planken die door de kinderen zelf zijn geschilderd. De meeste teksten passen prima in de sfeer van het denkbeeldige Land van Ooit. “Kinderen moeten altijd eten hebben. Er moet vrede zijn. Maak geen ruzie, maar plezier.” Plezier hebben de bezoekertjes in Drunen wel. Op het festival dat dit jaar ook in het teken staat van gehandicapte kinderen is de rolstoelhindernisbaan een populaire attractie.

De zestienjarige Jacqueline van der Wiel is naar het festival gekomen om aandacht te vragen voor de ziekte waar zij en twee zusjes aan lijden. Ze hebben de oogziekte retinis pigmentosa die niet in Nederland kan worden behandeld. De kosten voor een operatie in Cuba bedragen volgens haar veertigduizend gulden per patiënt. Eén van de kinderen is nog niet behandeld. “Mijn zusje heeft net als ik recht op een operatie, maar mijn ouders kunnen dat niet betalen. Kunt u daar geen wet voor maken?”, vraagt Jacqueline aan Melkert. “Schrijf me maar een brief, dan zal ik er naar kijken”, zegt de minister.

Inmiddels rennen buiten tientallen kinderen achter de Mini Animals aan om van hun leeftijdgenoten een handtekening te krijgen. Als ervaren popsterren stuiven de jongens naar de uitgang. 'Naar Nederland' staat erboven. Zodra de grens van Het Land van Ooit is gepasseerd, moeten de kinderen weer gewoon luisteren naar hun ouders.