Tentenasiel

Het redactionele commentaar 'Tentenasiel' (23 september) heeft me zeer verbaasd. Met name de visie op de plaats van de kerk in onze maatschappij lijkt mij zeer aanvechtbaar. Een aantal beweringen leken me ook pertinent onjuist. Bijvoorbeeld dat het tentenkamp, kerkasiel in een nieuw jasje zou zijn. Die jas past het tentenkamp absoluut niet.

Ook de opmerking dat de kerken het vreemdelingenbeleid van de overheid “welbewust terzijde schuiven” is niet in overeenstemming met de door de Raad van Kerken gedane uitspraken en de feiten.

Het meest evenwel trof me de visie in het commentaar wat van de kerken getolereerd kan worden en wat niet. Het blijkt dat de kerken wel bezwaren mogen hebben tegen mensonwaardige toestanden. Als het bij woorden blijft, dan kan men daar zelfs respect voor hebben. Maar zodra de kerken daadwerkelijk iets doen, wordt het anders. Dan wordt in het commentaar de belachelijke opmerking gemaakt dat het optreden van de kerken alleen te verteren zou zijn als de kerken “zich beperken tot goeddoen in stilte”.

Dat betekent in het gevoel van de “technisch onverwijderbare vreemdelingen” dat een paar goedwillende (kerk)burgers voor dit probleem dat de hele maatschappij aangaat, in stilte moeten opdraaien. Terwille kennelijk van de rust van overheid, politiek en ook NRC Handelsblad.

Ik heb niets tegen goed doen in stilte, integendeel. Maar waar komt men aan de grens waar mensonwaardige toestanden niet meer stil gehouden kunnen worden? Kon bijvoorbeeld dominee Beyers Naudé in Zuid-Afrika ten aanzien van de apartheidspolitiek volstaan met goeddoen in stilte? Ging dominee Martin Niemöller in nazi-Duitsland zijn boekje te buiten door openlijk stelling te nemen?

Men kan over het tentenkamp verschillend oordelen. Kerken hebben op politiek-maatschappelijk gebied ook niet de wijsheid in pacht. Maar in de discussies zullen dan wel zuivere argumenten gebruikt moeten worden. En niet een belachelijk argument zoals door NRC Handelsblad ten aanzien van de kerken wordt gehanteerd.