Discomuziek van Franse groep Daft Punk in Paradiso; Een luchtkasteel gebouwd op feestelijke elektronica

Concert: Daft Punk. Gehoord: 2/10 Paradiso, Amsterdam.

Belachelijke punkmuziek, oordeelde en Engels muziektijdschrift over de verrichtingen van een Franse rockgroep die het waagde om in het popmekka Londen op te treden met hopeloos ouderwetse punkherrie. Parijzenaars Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homen-Christo trokken lering uit het feit dat hun muziek als 'daft punk' werd afgedaan. Ze kozen de geuzennaam Daft Punk en gingen in de weer met samplers en drumcomputers, om eerder dit jaar met het grensverleggende dans-album Homework naar buiten te komen.

Met punk heeft hun muziek niets meer te maken; met disco des te meer. De elektronische muziek van Daft Punk past in alle opzichten in het techno-tijdperk, maar door een injectie van disco-baslijnen en swingende soulritmes klinkt hun muziek net iets menselijker dan de doorsnee computerpop.

Veel van hun ronkende en pulserende basmelodieën roepen een gevoel van déja vu op. Waar kennen we het ook alweer van, was het van een oude 12-inch van Hamilton Bohannon of kwamen de Village People hier langs fietsen? Daft Punk sampelt niet, maar speelt een eigen versie van bekende thema's waarop zodanig gevarieerd en geïmproviseerd wordt dat de herkomst moeilijk valt te achterhalen.

De feestelijke discocitaten zijn nog maar één van de argumenten waarom Daft Punk betere concerten geeft dan de meeste collega's in het dance-genre. Paradiso was met speakers rondom veranderd in een grote dansvloer, waar het prachtig verzorgde geluid van alle kanten kwam.

Gewoonlijk laten Bangalter en De Homem-Christo zich alleen zien met vermommingen, maar in het halfduister durfden ze het aan om zonder maskers in hun cockpit met tientallen futuristische apparaten te verschijnen. Een groot verschil met veel andere knoppendraaiers in de techno-business is dat Daft Punk uit echte muzikanten bestaat, die niet afhankelijk zijn van een doordenderende computerbeat.

In een vol en razend enthousiast Paradiso genereerden zij een hartslag die werd aangepast aan de sfeer in de zaal, van uitbundig tot ingetogen, zoals een goede deejay de juiste plaatjes weet te mixen om een dansende massa in extase te brengen.

In combinatie met de kaleidoskopische lichtshow gaf Daft Punk de indrukwekkendste performance die van een min of meer gezichtsloze dance-act verwacht mocht worden. Beheerst bouwden ze een luchtkasteel van in elkaar vloeiende nummers, waarbij de voor het laatst bewaarde hit 'Around The World' de stemming tot het kookpunt bracht met een aan de snerpende gitaarsound van Johnny Guitar Watson ontleend synthesizerintro.

Als toegift werd in 'Teachers' een opsomming met computerstem gegeven van de muzikanten die Daft Punk na aan het hart liggen. Het pleit voor deze wegbereiders van een nieuw rock'n'roll-gevoel, dat ze naast dance-collega's als Armand van Helden en Louis Vega ook Brian Wilson en Bob Marley tot hun helden rekenen.