Deja vu

Een blote enkel, zelfs een blote knie of zowaar een blote dij. Wat hebben tennissende vrouwen niet moeite moeten doen om zich zo te kunnen kleden als Mary Pierce. Toegegeven, het lijf van deze Française mag gezien worden en de strakke kleding laat bovendien over haar vormen weinig te raden over.

Pierce etaleert graag hoe zij haar lijf heeft ontwikkeld. Ze heeft veel weg van haar legendarische landgenote Suzanne Lenglen. Ook zij werd als klein meisje door haar vader de tennisbaan opgeslagen, getraind, gecoacht en gedrild. Lenglen was een lelijk meisje, met een hele grote neus, waarvoor ze zich diep schaamde. Tussen 1919 en 1926 won ze wel alle tennistitels. Lenglen was de schrik van de scheidsrechters. Ze was onredelijk en ongedurig. Maar mademoiselle Lenglen prikkelde wel de verbeeldingskracht van mannen. Zij was de eerste vrouw die het aandurfde de lange, nauwe, tot over de enkels vallende jurk te verruilen voor een korter en ruimer exemplaar. De hare reikte tot net over de knie, was licht van stof en doorzichtig, waardoor de vormen van haar bovenbenen zichtbaar waren. Lenglen droeg geen tennishoedje meer, maar een haarband. Een Engelse krant durfde het niet aan een foto van haar met bijna ontbloot hoofd te plaatsen en tekende er een hoedje op. Wie de haarband van Pierce ziet, moet er eens een hoedje voor in de plaats denken. Zou dat Pierce niet leuk staan?