Van Houten terug met groteske mime

Voorstelling: Showkola, door Rob van Houten, Bert Beenen, Guus Beijer en Machteld Wentzel. Eindregie: Robert Ceelen. Gezien: 2/10 in Betty Asfalt Complex, Amsterdam. Aldaar t/m 11/10; tournee t/m 25/4. Inl. 020-6129565.

Als het over Rob van Houten gaat, valt altijd weer de naam van zijn uitbundig burleske theatergroep Funhouse die echter al minstens vijftien jaar niet meer bestaat. Of die van Boy Bensdorp, de ongelooflijk smerige snackbar-eigenaar uit de tv-series van Wim T. Schippers. Hoewel hij sindsdien onder meer nog een verrassend theaterduo vormde met Feike Boschma, hebben zijn latere activiteiten heel wat minder indruk gemaakt. Soms leek het wel of Rob van Houten verdwenen was.

Maar hij is terug, nu in het gezelschap van twee heren en een dame van wie wordt vermeld dat ze ervaring hebben opgedaan in de Nederpop en het cabaret. Ze spelen bijrolletjes in scènes die Rob van Houten de ruimte bieden zijn groteske typeringen te vertonen. De aardigste daarvan vind ik de door het drietal vertolkte Aardappeleters die in opstand komen tegen hun karige maaltijd, en daarna tot de orde worden geroepen door een tot dwaze razernij komende Van Gogh. Verder zingen ze veel ondermaatse liedjes van eigen hand met een parodistische, maar af en toe ook serieus-geëngageerde bedoeling.

Veel van de Showkola-nummers waarin Rob van Houten het markante middelpunt is, heeft hij al eerder vertoond. Mij kan dat weinig schelen; ik vind hem, met zijn hoekige motoriek en het vierkante hoofd tussen de opgetrokken schouders, nog steeds de gekste mimespeler van Nederland. Zo verenigt hij in de tere Pierrot die uit zijn rol stapt om met een stem als een donderbui de telefoon aan te nemen, twee contrasten die door niemand anders worden verenigd. Maar dan komt er al gauw weer zo'n liedje.