Bij Creation is de uitknop onvindbaar

Voorstelling: Creation '97, nieuw werk: Flesh and Blood van Alex B., Virus van Randall Scott. Gezien: 25/9, De Vest, Alkmaar. Tournee t/m 20 okt. Inl 072-5151756.

Twee jaar na zijn choreografisch debuut komt Randall Scott nu met zijn eerste onafhankelijke productie. In Creation '97 laat hij het nieuwe werk Virus en de eerder gecreëerde solo Two Faces zien. Een derde stuk Flesh and Blood is van gastchoreografe Alex B. uit Berlijn.

Er zijn veel overeenkomsten tussen de voorstellingen van Scott en Alex B. Ze zetten beiden vijf dansers op een sobere toneelvloer, zonder decors of attributen. De kostuums zijn simpel, zwarte jurkjes of gewoon een broek met een truitje. Ze hanteren krachtige, soepel in elkaar overvloeiende bewegingen, waarbij af en toe lichaamsdelen zelfstandig lijken te bewegen. Ook gaan ze op dezelfde manier met muziek om. Verschillende stukken muziek lijken in willekeurige volgorde achter elkaar gezet met af en toe stilte tussendoor. De dans volgt de muziek niet letterlijk en het lijkt niet uit te maken op welke muziek gedanst wordt. Als dans en muziek toch opeens samenkomen ziet het eruit als toeval.

Flesh and Blood gaat over angst voor nabijheid, over aantrekken en afstoten. Alex B. werkt het thema abstract uit. Het is een heel erg vaak gebruikt thema, maar het levert mooi danswerk op. Als elastieken rekken de dansers zich tot het uiterste uit om direct weer samen te trekken. Vallen en opstaan loopt moeiteloos in elkaar over.

In Scotts Virus beïnvloedt, naar ik me voorstel, het verschijnsel uit de titel de bewegingen van een van de dansers. Hij knikt met zijn knieën, zijn motoriek is als die van een marionet waarvan niet alle draadjes meer gespannen staan. Het effect is grappig en maakt de beweging grillig. Maar het stuk is geen afgesloten geheel. We zien niet de eenduidigheid en het sterke effect dat hij met de solo Two Faces voor Janine Dijkmeyer weet te bereiken. Hierin tast ze haar mogelijkheden en die van haar omgeving af. Nu eens wervelt ze over het toneel, wringt zich in onmogelijke bochten of laat alleen een arm bungelen. Het boeiende is dat emoties en beweging volkomen samengaan.

Zowel in Flesh and Blood als in Virus is het alsof er een dansproducerende machine is aangezet en men vervolgens de uitknop niet meer kan vinden. Er valt zeker te genieten van sterk uitgevoerde dans, maar beide choreografieën zijn richtingsloos. Bovendien ontberen ze alletwee een persoonlijk stempel. Dat ze zo op elkaar lijken, is bij nader inzien een veeg teken.