LIMONCELLO

Alleen de citroenen uit de terras-tuinen langs de wild kronkelende kust bij Amalfi zijn goed genoeg voor de Limoncello. En alleen de likeur bereid met de schillen van de grote, ruwhuidige vruchten van de Citrus limon die geteeld wordt in de beroemde citrusgaarden rond Amalfi met uitzicht op de golf van Salerno, mag Limoncello worden genoemd.

Deze meer dan verrukkelijke citroenlikeur uit Amalfi geniet herkomstbescherming. Om de hoek, aan de andere zijde van het Zuid-Italiaanse schiereilandje, zijn langs de kust bij Sorrento eveneens citrusbomen aangeplant op smalle terrassen - de een boven de ander uitgehouwen in de rotsen. Maar er heerst een ander micro-klimaat in de citrusgaardjes van Sorrento. En voor de smaakbewuste Italianen is dat voldoende om een hemelsbreed smaakverschil te noteren tussen de citroenen uit Amalfi en die uit Sorrento. Daarom wordt likeur getrokken van de schillen van de Citrus limon uit Sorrento geen Limoncello genoemd maar Limongella. En om dezelfde reden heet de citroenlikeur uit Umbrië Limoncino en die uit Sicilië Lemoncello. En dan heb ik er nog maar een paar genoemd. In Italië wemelt het van de citroenlikeuren; bovendien heeft iedere liefhebber van deze verrukkelijke groengele nektar wel een fles zelfgemaakte Liquore al Limone in de diepvries liggen - dit frisse stroopje voor na tafel moet bitterkoud gedronken worden. Van Giorgio, broer van Don Francesco, hoeder van de parochianen van een pieperig bergdorp in Umbrië, kreeg ik vorig jaar op verzoek het recept voor citroenlikeur. Mee naar Holland ging ook een literfles alcohol (95%) die je in Italië in de supermarkt kunt kopen voor zo'n 25,- gulden.

En in Rome kocht ik afgelopen winter op de markt de veelgeroemde citroenen uit Amalfi. Het heeft al met al bijna tien jaar geduurd eer ik eindelijk aan de slag kon met deze begeerlijke citroenlikeur die ik ooit in het hooggelegen bergdorp Amatrice in de regio Lazio voor het eerst proefde. Daar werd mij na tafel een glaasje citroenlikeur van het huis ingeschonken door een tonronde, knuffelgrage lekkerbek die samen met zijn broer een restaurant runde waar je kon bestellen wat je wilde maar te eten kreeg wat zij vonden dat goed voor je was. Nooit betreurd, die herfstige tussenstop in dat hemelse oord in de Apennijnen waar de omringende bergtoppen bekleed zijn met paarsblauw fluweel en de citroenlikeur 's middags en 's avonds als luie siroop uit een witbeslagen fles in je glaasje klokt. Maar het recept voor dat lekkers liet die dikke zich niet ontfutselen; daarvoor moest ik jaren later eerst het einde van de zondagsmis afwachten in een onbenullig bergdorp in Umbrië. In de spanne tussen kerk en café heb ik toen aan deze Giorgio, geroemd door de dorpelingen om zijn citroenlikeur, het recept gevraagd en gekregen. Zonder de citroenen uit Amalfi en zonder de zeer betaalbare Italiaanse alcohol van 95 % dwaal je natuurlijk al snel van het juiste pad af. Maar toch, met Wodka van rond de 50 % en grote, geurige citroenen uit onbekende streken is het eindresultaat toch ook heel vriendelijk voor het humeur.

Bereiding: Schenk de alcohol in een ruime stopfles met brede halsopening. Schil de citroenen flinterdun af. Voeg de schillen bij de alcohol, sluit de stopfles en laat het geheel 10 dagen staan op een koele plaats. Verwijder dan de citroenschillen. Breng 3 dl water samen met de suiker al roerend aan de kook en blijf roeren tot alle suiker is opgelost. Laat de suikersiroop afkoelen alvorens hem bij de alcohol te gieten. Laat het mengsel nog twee weken in gesloten stopfles rusten alvorens de Limoncello over te gieten in afsluitbare flesjes. Zorg dat er altijd een flesje van in de diepvries ligt - klaar voor het glas.

Benodigd:

0,75 liter alcohol (95%) of sterke wodka

8 vuistgrote (Amalfi) citroenen

300 gram fijne tafelsuiker