Zapman

Soms kan ik niet kiezen tussen Edgar Davids en Michael Laudrup. Hoewel, een echte keuze kun je het niet noemen. Er is lang geleden al voor me gekozen, en met nog geen dertig jaar psychotherapie zou er een Edgar Davids uit me kunnen groeien. Misschien is het juist daarom dat ik een zwak voor hem heb.

Hoe hij bij Ajax zijn ploeggenoten besprong als er een doelpunt was gemaakt, met een gezicht dat van onder tot boven in de kreukels zat. Hij moet twee keer zoveel gelaatsspieren hebben als ieder ander. Hoe hij tegen de verzamelde pers zei dat Hiddink met zijn hoofd in de konten van een paar spelers was gedoken. Dat soort observaties kun je beter voor je houden. Hij heeft nog de gelegenheid gekregen om terug te krabbelen, maar daar bedankte hij voor. Edgar gaat het moeilijk krijgen. Bij AC Milan wijzen ze hem de deur, na het zoveelste relletje mag hij vertrekken. Dat zal mij niet gauw overkomen, ik pas wel op mijn tellen. Nog vóór ik een kik gegeven heb, flitst al door mijn hoofd: 'Is het nou redelijk wat ik voel? Slaat dit wel ergens op? Wat schiet ik ermee op als ik hier stampei over ga maken?'

Wie onstuimig door het leven gaat, moet vaak voor zijn onbezonnenheden boeten, maar vergeet de mensen niet die zichzelf goed in toom weten te houden. De keerzijde van hun medaille is gebrek aan vreugde en beleving. Op onbewaakte momenten staren ze mismoedig voor zich uit. Van zulke mensen heeft de wereld minder last dan van de Edgar Davidsen, maar leven kun je hun bestaan niet echt noemen. Ze strompelen van voorzorgsmaatregel naar voorzorgsmaatregel.

Zou Michael Laudrup er zo een zijn? Als er wordt gescoord, zie je hem nooit uit zijn dak gaan. Het lijkt net of hij er niet bij is. Toch is Sjaak Wolfs, de materiaalman van Ajax, erg over hem te spreken. 'Zo'n jongen heeft bij elke topclub grandioze successen behaald, en altijd is hij gewoon gebleven. Na elke wedstrijd ruimt hij in de kleedkamer keurig zijn spulletjes op.'

Logisch dat een materiaalman blij is met zo iemand. Hij moet de rotzooi opruimen. Maar van mij mag Michael Laudrup zijn vieze sokken laten rondslingeren. Zijn modderige kicksen mag hij best op de vloer afslaan. Als hij op het veld maar af en toe in een kluwen juichende ploeggenoten duikt.