Lopen voor je leven

Het lopen over afstanden langer dan 200 meter deed al jarenlang pijn in billen en kuiten. Die werd zo ondraaglijk dat telkens even gerust moest worden. In een winkelstraat was dat geen probleem. Zonder de eigenwaarde geweld aan te doen kon dan gemakkelijk voor een etalage worden stilgestaan om na enige rust de volgende paar honderd meter af te leggen.

Daarom wordt bij dit soort ongemak dan ook gesproken van etalagebenen terwijl de aandoening heel officieel heet claudicatio intermittens. Dat betekent zoveel als “af te toe mank gaan”. Een andere aanduiding is rokersbenen.

Mensen zoals ik, die pijnlijke gevolgen van het roken hebben te dragen, spreken het liefst over etalagebenen want dan is de schande voor jezelf niet zo groot. Niet-rokers daarentegen vellen het keiharde oordeel: “Rokersbenen” waarna ze eraan toevoegen: “Onmiddellijk ophouden met roken”.

Dat heb ik gedaan. Daardoor ben ik nu een onhebbelijke, ongezonde, maar o zo heerlijke gewoonte armer. Een sigaartje zou ik na een half jaar onthouding best nog wel eens lusten. De rook ervan snuif ik nog altijd met graagte op.

Mijn etalagebenen en meer in het bijzonder de daarin aanwezige vaten waren, zo bleek bij een zogenoemde katheterisatie, in zo'n deplorabele staat dat de vaatspecialist niet durfde te opereren. Opereren is een mogelijkheid. Dan krijgt men namelijk een nieuwe broek zoals dat heet. Dat wil zeggen een heel nieuw stelsel van vaten vanaf de aorta tot in de benen. Dotteren, dat wil zeggen met een in de aders gebracht ballonnetje de verstopping “opblazen”, kan ook. Dat gebeurde in mijn geval, maar het resulaat was onvoldoende.

Er bleef mij, zei de specialist, dus nog maar één methode over namelijk looptrainingen. Met deze trainingen kan men zich als het ware omleidingen of wel collateralen lopen. Dan moet je drie maal per dag de straat op en door de pijn heenlopen tot je niet meer kunt. Bij de Vereniging van vaatpatiënten (postbus 123 3980 CC Bunnik, 030-6596401), beschikt men daartoe over een boekje met instructies en over een video. Vooral die video is een orgie van herkenningen voor de lijder aan verstoppingen in bekken en benen. Draait men de film na verloop van de eigen vorderingen nog eens af, dan proeft men allengs het zoet der overwinning.

Ik ben nu vier weken bezig met de trainingen. De resultaten ervan meet ik met een inmiddels aangeschafte pedometer waarop je de afstand die wordt afgelegd kunt aflezen. Ik kan nu al per etappe drie kilometer onafgebroken lopen en dat drie maal per dag. Weliswaar zit er in kuiten en billen nog altijd een vage pijn, maar die verdwijnt naarmate de wandeling vordert.

De resultaten houd ik nauwkeurig bij op een staatje dat een stijgende lijn aan loopafstanden vertoont. Het streven is zonder pijn onafgebroken in anderhalf uur 7,5 kilometer te halen. Daarna komen nog het berg-op-lopen en lopen met bepakking. Het geld dat ik uitspaar door niet te roken breng ik nu naar de schoenmaker. Dat is trouwens ook de slagzin van de Vereniging van vaatpatiënten. Lang leve de collateralen. Nu moet ik ijlings aan de training: lopen voor mijn leven.