Vredesoperaties

De heren Homan en Leurdijk vragen zich in het artikel 'Nederland drukt zich bij vredesoperaties' (23 september) af, waarom het elan van Nederland zo is getaand om stappen te ondernemen tot versterking van een snel inzetbare VN-macht, de UNSAS.

Het antwoord is mijns inziens simpel: tijdens de inzet in voormalig Joegoslavië heb ik mij vaak gestoord aan het gekissebis tijdens de besluitvorming, terwijl snel handelen vereist was, waarbij voor zover ik mij herinner de Fransen toch wel de kroon spanden. Door deze gerekte besluitvormingsprocedure was van een snelle inzetbaarheid van een reeds ontplooide troepenmacht weinig te merken.

Ik denk dan ook dat het belang van een snel inzetbare troepenmacht secundair is aan het vinden van een manier om de besluitvorming omtrent daadwerkelijk te ondernemen acties vlot te laten verlopen, met als doel de eigenwijze (Europese) neusjes wat sneller één kant op te krijgen.

Het tweede wat voor mijn gevoel een forse domper zet op het animo om überhaupt mee te doen aan dit soort vredesoperaties is het schier eindeloze gezever over wat wel en wat niet goed is gegaan tijdens de laatste vredesoperatie.