Vrijen met lakeien tussen preien

Jeugdtheater: De Tweeling, een kinderopera door Xynix. Regie: Joke Hoolboom. Spel: Mieke Doeschot, Fiekojan Hoolboom, Niek Idelenburg. Vanaf 6 jaar. Gezien: 21/9, Toneelschuur Haarlem. Nog te zien t/m 29/4/98. Inl. 020-6221257.

Net als tweehonderd jaar geleden moet de gang naar de opera weer een vanzelfsprekendheid voor iedereen worden, vindt jeugdtheatergezelschap Xynix. De groep brengt volgens het programmaboekje van hun derde productie De Tweeling, uit idealisme onversterkte klassieke muziek voor kinderen: “Echt 'volwassen' opera en geen toneelstuk met een liedje.” Dat valt tegen.

De Tweeling is een melige 'opera-in-een-opera'. Twee zussen met identieke rode vlechten treden samen op. Zij willen beroemd worden. Begeleid op de piano door hun 'kleine broertje' zingen zij, helaas voor bijna lege zalen, hun opera 'de bloedstollende moord op de koning.' Het kleine broertje wordt vertolkt door Niek Idelenburg, die dankzij een ridicule wijde korte broek blijkbaar op een kind moet lijken. Het libretto van Annet Schaap barst van de flauwe rijmen. Een koningin is aan het 'vrijen' met 'lakeien' tussen de 'preien'; 'Falderaldera, kippensoep en hopjesvla.' Het is daarnaast de overdaad die schaadt, de grappen zijn niet goed gedoseerd. Dat geldt helaas ook voor het tempo. Sommige momenten worden ongeloofwaardig lang uitgesmeerd.

Zowel Idelenburg als zijn 'zussen' Mieke Doeschot en Fiekojan Hoolboom zingen goed en zijn duidelijk verstaanbaar. Maar aan de muziek ontbreekt een dragend thema en de verhaallijn is geforceerd en dun.

De tweeling droomt van aanbidders, cadeaus en bloemen, het broertje tracht hen wat realiteitszin bij te brengen. Zij willen het niet horen en schoppen hem de deur uit. Hij verkleedt zich als een 'accompagnateur met grandeur' ('drinkt geen thee, maar likeur', etcetera), maakt indruk met pandjesjas en vleierij en leert de dames vervolgens een lesje. Hij speelt ze tegen elkaar uit, tot ze smeken om de terugkomst van het harmonieuze broertje.

Af en toe kent deze opera-komedie een sterk moment. De zusjes hebben ineens iets aandoenlijks als ze trachten hun eigen spel te begeleiden door Für Elise op het klavier te timmeren. Het broertje is af en toe geestig in zijn mimiek en kleine gebaren, zoals het opgooien van zijn pandjes alvorens plaats te nemen op de pianokruk. Maar het kan de voorstelling niet redden. Deze opera wordt weinig meer dan een al te karikaturaal, slecht opgebouwd toneelstuk vol liedjes.