Nico Rost

Een correctie en een aanvulling bij het artikel 'Schimmig portret van stalinistische koddebeier' van Elsbeth Etty (Boeken 19-9-97). Toen Nico Rost in 1944 in het concentratiekamp Dachau arriveerde, kon hij moeilijk pater Titus Brandsma tot steun zijn. Die was daar al in 1942 overleden en de communist Rost zal niet voor het heil van de ziel hebben gebeden.

Verder vermeldt Etty niet dat Rost ook actief was in de Spaanse Republiek ten tijde van de burgeroorlog. Willy Brandt heeft hem daar meegemaakt en vertelt in zijn memoires Links und frei hoe hij in de trein zat met een 'delegatie' van Belgische rooms-katholieken. Deze moest er onder leiding van Rost van worden overtuigd dat in de Republiek volledige vrijheid van godsdienst heerste. De trein rijdt door een tunnel en bij de uitgang ontwaart Rost, links van de spoorbaan, een kerk die net door een linkse beeldenstorm is geteisterd. Maar geen nood, meteen vestigt hij de aandacht van de Belgen op het prachtige landschap rechts van de spoorbaan.

Wat men ook van deze afleidingsmanoeuvre wil denken, zij getuigt in elk geval van een buitengewone slagvaardigheid.