Mehldau: nooit eens tegendraads

Concert: Trio van pianist Brad Mehldau. Gehoord: 25/9 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 11/10 Oosterpoort, Groningen (Mehldau-solo)

De pianist zit diep gebogen over het klavier, het hoofd bijna op de handen die vrijwel naast elkaar de toetsen beroeren. En wanneer hij in deze houding een cadens begint, zakken ook de hoofden van zijn begeleiders, bassist Larry Grenadier en drummer Jorge Rossey.

Spelen zij een stuk voor God of betreuren zij wellicht een nobele dode? Het hangt er vanaf wie je tot de adel rekent: het stuk dat gespeeld wordt heet 'Moon River', het 'Leitmotiv' van de speelfilm 'Breakfast at Tiffany's' uit 1961, geschreven door popcomponist Henry Mancini die ook het 'Pink Panther'- thema bedacht.

Mancini overleed in '94, het jaar waarin Brad Mehldau, de gevouwen gestalte van hierboven, de kans kreeg een cd te maken met een razendsnel rijzende ster in de jazz, de jonge saxofonist Joshua Redman.

Het jaar daarop maakte hij zijn eerste eigen cd, getiteld Introducing Brad Mehldau, voor de helft met Grenadier en Rossey. 'An outstanding Debut' concludeerde de Penguin Guide to Jazz na een bespreking die stijf stond van de superlatieven. Ook zijn tweede cd, The Art of the Trio, eveneens verschenen op het grote label Warner Bros, bracht menige criticus in extase.

Wie de pianist aan het werk hoort heeft geen moeite dit alles te begrijpen en ook niet waarom er in het goedgevulde BIM-huis, zoveel pianisten zitten.

Mehldau speelt niet alleen vlekkeloos, ook in de hoogste tempi, maar weet improviserend op bekende melodieën ook na grote vluchten telkens weer zo goed te landen, dat er alle reden is jaloers te zijn. Dat zijn linkerhand melodisch soms bijna net zo belangrijk is als zijn rechter is ook bijzonder - en herinnert soms aan de inmiddels hoogbejaarde Dave Brubeck. Ook van Mehldau's voorname rust in langzame stukken, bijvoorbeeld zijn eigen walsje Ron's Place, valt voor veel pianisten iets te leren.

Maar na de pauze slaat de twijfel toe. Waarom speelt hij bijna alles mezzoforte en waarom gebruikt hij in de meeste stukken hoogstens de helft van het klavier?

En waarom doen Grenadier en Rossey nooit eens iets tegendraads, al was het maar een punt waar Mehldau eigenlijk een komma bedoelde?

Het zeer getalenteerde trio van pianist Brad Mehldau moet oppassen niet ten onder te gaan aan wat tot nu toe het succes bepaalde: het volkomen harmonie-model.