Kippenvel klassiek

Als iets een beetje van lang geleden is en precies zoals het hoort, wordt het klassiek genoemd. Dat kan muziek zijn, of een gebouw. Maar erwtensoep, van de juiste dikte en met lekkere worst, zoals je oma hem gemaakt zou hebben, mag je ook best klassiek noemen. Zelfs een oliebol kan klassiek zijn. Maar alleen een lekkere oliebol. Van oliebol en erwtensoep kun je ook nog zeggen dat het klassiek Hollands is.

Griesmeelpudding ook, hartstikke Hollands.

Griesmeel is gemalen tarwe, en het is een wonder dat je met zoiets eenvoudigs en wat suiker en melk zo makkelijk zo iets lekkers kunt maken.

Griesmeelpudding is te koop in klein pakjes kant en klaar en er bestaan grote pakken griesmeel van vijfhonderd gram, nog niet helemaal klaar. Dat is genoeg voor een hele emmer pudding en ook goedkoper en eigenlijk leuker om zelf verder af te maken. En klassieker natuurlijk. Je weegt voor een grote pudding 100 gram gries af (voor een kleine doe je alles door de helft) en mengt daar 75 gram suiker door.

Een liter koude melk in een pan gieten, er een vanillestokje in leggen en aan de kook brengen. Het gas laag zetten, zodat de melk nog net in beweging blijft en het griesmeel met de suiker erdoor mengen. Blijven roeren met een houten lepel. Vanzelf wordt het dik. Na drie minuten gas uit en de griesbrij (vanillestokje eruit!) in een puddingvorm gieten die even met koud water is afgespoeld.

Af laten koelen en opeten met rode vruchten, warm of koud. Dun of dik. Sommige kinderen zeggen dat griesmeelpudding aan kippenvel doet denken. Dat kan best zo zijn, maar dan wel klassiek kippenvel.