Le Ruffian

Le Ruffian, TV5, 20.00-21.30u.

Lino Ventura had bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt toen hij in 1983 de hoofdrol speelde in de avonturenfilm Le Ruffian - en wie hem daarin bezig ziet, wordt voornamelijk bevangen door medelijden.

Dat iemand met zo'n imposante filmcarrière en zo'n onvergetelijk mistroostig hoofd nog de kost loopt te verdienen in zo'n stuurloos misbaksel, en met een onmiskenbaar buikje óók nog de krachtpatser moet uithangen, is weinig minder dan deerniswekkend. Je zou het je ergste vijand niet gunnen, laat staan Lino Ventura.

Le Ruffian werd destijds in Nederland uitgebracht onder de titel 'n Moordboef, en daaruit blijkt al overduidelijk hoe de distributeur er toen tegenaan keek: een onbenullig gevalletje dat hooguit de meest onkritische bezoekers naar de bioscoop zou trekken.

Het gaat, voor zo ver dat uit de warrige intrige valt op te maken, over een ongeschoren man die in het noorden van Canada in een goudmijn werkt en als één van de weinigen een gewapende overval overleeft. Hij vlucht met wat goud, maar verliest de buit in een waterval en keert terug naar zijn vrienden in Montreal. Eén van hen is een invalide autocoureur. Een ander is Claudia Cardinale, van wie ik werkelijk niet zou weten wat haar rol is. Ventura, alias le ruffian, beraamt een plan om het goud alsnog op te halen, zodat zijn invalide vriend naar een dure dokter kan.

De film werd geschreven en geregisseerd door de geroutineerde José Giovanni, die beter had moeten weten. Zonder enige voorbereiding komen er voortdurend toevalligheden uit de lucht vallen (merde alors!) die zo onaangedaan in beeld worden gebracht dat het lijkt alsof het ook Giovanni allemaal weinig kon schelen.

Er is geen zuchtje spanning te ontdekken. En de grote Lino Ventura, ach, hij vertoont zijn doorgroefde kop, ontplooit af en toe een onnozele grijns en hoopt er verder blijkbaar het beste van, terwijl Claudia Cardinale haar optreden tracht te rechtvaardigen door betoverend te glimlachen - wat ze heel goed kan.

Ventura, een man die faam verwierf door tijdens de hoogtijdagen van de commerciële Franse film te suggereren dat hij in elke rol een groot geheim met zich meedroeg, stierf in 1987 aan een hartaanval. Hij werd herdacht als de archetypische gangster, spion of politiecommissaris, maar over Le Ruffian deed iedereen er toen terecht het zwijgen toe.