Lange tenen

De fractieleider van het CDA heeft tijdens de Algemene Beschouwingen gezegd dat het paarse kabinet in de zon lag te luieren. Een ieder weet dat hij daarmee bedoelde dat partijpolitiek heikele, doch zeer belangrijke zaken vooruitgeschoven werden naar de volgende formatie, die zoals gewoonlijk, achter gesloten deuren plaats zal vinden. Daar komt geen kiezer meer aan te pas.

Met het hanteren van de metafoor ging De Hoop Scheffer op de lange tenen van Bolkestein staan. Verbolgen verweet hij de fractievoorzitter van het CDA, die zich van een nogal prozaïsche metafoor bediend had, het plegen van exuberante retoriek. Vervolgens ging hij op aandoenlijke wijze achter zijn hardwerkende ministers staan en verdedigde met veel pathos het hardwerkende winning team.

Is het toch niet wat hypocriet van Bolkestein, die nog geen jaar geleden met veel amplomb zei dat het kabinet was uitgeregeerd? Als een monarch decreteerde hij toen dat er halverwege de rit van het paarse kabinet een nieuw regeerakkoord geschreven diende te worden. Het bleef bij de zoveelste door Bolkestein geuite cri de coeur of cri de guerre?, want vervolgens moest hij toezien dat de kajak vol ministers op de rivier bleef voortdobberen, weliswaar keurig de boeken bijhoudend van de binnenstromende winsten.

Bolkestein bleek tijdens deze interruptie over dezelfde geestelijke en lichamelijke eigenschappen te beschikken die hij Van Mierlo toedichtte aan het einde van het Gümüs-debat: lichtgeraaktheid en lange tenen.