Wat ruiger geworden Black nestelt zich in het verleden

Mary Black & Band. Gehoord: 22/9 Vredenburg, Utrecht. Verder: 23/9 Chassé Theater, Breda.

'We're gonna go where we can shine', zingt Mary Black uitdagend op haar laatste cd. Het is een verrassende frase want als er iets opvalt aan de carrière van deze Ierse zangeres dan is het wel het vermijden van schijn en schitter. 'Een solide belegging' zou men Black in beurskringen dan waarschijnlijk ook noemen, want hoewel ze al 28 was toen ze haar eerste plaat maakte, verbreidde ze sindsdien wel gestaag haar naam. Ze trad op tot in Amerika en Japan en ook in Nederland werd ze steeds populairder. Was jaren geleden het Utrechtse TivoIi nog te groot voor haar, Vredenburg was gisteren uitverkocht.

Dat Black gewoon vanuit Ierland bleef werken met gitarist Declan Sinnott, haar vaste producer sinds '83, tekent haar degelijke instelling: wat voorspoedig groeit, draai je niet de nek om. Maar na dertien jaar was de fut er blijkbaar toch uit want voor de cd Shine die dit voorjaar verscheen, ging ze naar Amerika, dat wil zeggen de Capitol studio's in Hollywood. Daar werkte ze met bassist Larry Klein, bekend van producties voor Chaka Khan, Tina Turner en echtgenote Joni Mitchell plus een handvol Amerikaanse musici, onder wie gitarist Michael Landau, ook uit de hoek van Mitchell.

De nieuwe coalitie resulteerde in een uitgewogen en doorzichtig product met Black glorieus in het centrum: krachtig, zelfbewust en wat ruiger dan vroeger. Misschien niet meer helemaal de 'cup of tea' van de 'folkies' van vroeger, maar fris genoeg om dat verlies ruimschoots te compenseren.

De titelsong staat als een huis, nog sterker is echter Trespass Shoes, een stuk met een paar linke modulaties waar Black met verbluffend elan doorheen zeilt. Beide songs werden, net als drie andere op deze cd, geschreven door ene David Gray over wie geen naslagwerk iets weet te melden. “Een Australiër met wie ze voor het eerst heeft samengewerkt,” zo ver komt de verkoper van de Mary Black-platenstal in de wandelgangen.

Wie er op rekende dat Black zelf de rest over deze blijkbaar productieve muziek-en tekstdichter wel zou vertellen kwam in Vredenburg bedrogen uit. Ze zong namelijk geen enkel stuk van Gray, dus ook niet het titelstuk van haar cd met de boven aangehaalde zin. Een raadselachtige zaak; je laat iemand in hoge mate de kleur van je nieuwe cd bepalen en negeert hem vervolgens als je optreedt. Steekt er soms een vete achter? Of is Black geschrokken van haar eigen stap voorwaarts en wil ze terug naar het veilige vroeger?

Haar optreden van gisteren wees in die richting, want al zong ze wel een paar andere songs van Shine, zoals I Misunderstood van Richard Thompson, het verleden prevaleerde. In het routineus gezongen Still Believing maar ook in de traditional Holy Ground en Song for Ireland waar meer engagement uit sprak.

Mary Black (42) is een goede zangeres op het grensvlak van folk en pop maar dat wist iedereen al. Haar luisteraars weten wat ze aan haar hebben en zij lijkt tevreden met wat ze heeft. Shine? Da's toch eigenlijk niks voor mij, dacht ze misschien wel, in haar zwarte broek en donkerbruine hesje, waar geen dure stylist of carrière-planner iets aan had verdiend.