Blue Steel

Blue Steel (Kathryn Bigelow, 1989, VS). Veronica, 22.55-0.42u.

Een fallischer en freudiaanser thriller dan Blue Steel kom je niet vaak tegen. Althans niet zo'n schaamteloze. Nog voordat Jamie Lee Curtis, tijdens de begintitels, haar politie-overhemd dichtknoopt krijgen we in strelende, extreme close-ups haar dienstpistool voorgeschoteld. De camera dringt zelfs door tot het inwendige van het wapen en laat zien hoe de munitie naar binnen glijdt. En wanneer Curtis tegen het eind van de film eindelijk eens vrijt, met een aardige collega, stopt in de belendende badkamer de gestoorde 'serial killer' (Ron Silver) nieuwe kogels in zijn revolver.

Gaandeweg de film krijgt Curtis drie keer de hamvraag voorgelegd: waarom is 'zo'n mooie vrouw' in vredesnaam politie-agent in New York geworden? Haar antwoord klinkt aanvankelijk ironisch, maar het is de vraag in hoeverre zij het ook zo bedoelt. Ze zegt graag mensen overhoop te willen schieten. Duidelijk is wel zij met haar uniform haar anonieme en vreugdeloze leventje, waarin haar moeder de enige is die op haar antwoordapparaat staat, een beetje kleur en houvast heeft willen geven.

Blue Steel voldoet ruimschoots als gewelddadige politiethriller annex moderne film noir èn als ster-vehikel voor de liefhebbers van de androgyne actrice Jamie Lee Curtis. Maar het werd allerminst een masculiene film. Regisseuse Kathryn Bigelow (1952) biedt door haar filmstijl en in het mede door haar geschreven, gelaagde scenario de kijker gelegenheid voor meerdere invalshoeken. Zo kan Blue Steel onder meer bekeken worden als een feministische wraakfantasie, waarin mannen tot in de kleinste details getracteerd worden op koekje van eigen deeg. Agente Curtus schiet niet alleen haar pistool leeg op een supermarktovervaller die vrouwen niet serieus neemt. Ze jaagt ook, tijdens een ontspannen tuinfeestje, een verlegen accountant de stuipen op het lijf door te dreigen met een bekeuring voor een kapot achterlicht. En met dank aan Freud durft zij zelfs haar hond van een vader op zijn nummer te zetten.

Als Blue Steel door een man was geregisseerd, dan was er ongetwijfeld een eenduidiger thriller uitgerold. Ook als pakweg een Marleen Gorris de touwtjes in handen had gehad, dan zou de hoofdpersoon beduidend minder ambivalent zijn geweest. Nu is Blue Steel een heel smakelijk alternatief voor het eveneens vanavond uit te zenden Antonia.