Murw geslagen Smulders kan naar het arbeidsbureau

AKEN, 22 SEPT. Zijn trainer was woest, zijn supporters verbijsterd en de hoofdpersoon zelf? Die sloeg diep in de nacht de armen over elkaar, trok een bedenkelijk gezicht en zocht vervolgens naar antwoorden die hij maar niet kon vinden. “Ik heb vanavond aan de wereldtitel mogen ruiken, maar daarmee hield het op. Kennelijk kom ik te kort voor het allerhoogste niveau”, sprak hij tenslotte en daarmee was niets te veel gezegd.

In een wolk van dure parfums, goedkope aftershaves en Bier und Bratwurst kwam zaterdagnacht aan de rand van Aken een einde aan de sportieve loopbaan van bokser Eddy Smulders. Al hield de 34-jarige vuistvechter uit Eindhoven zelf nog een slag om de arm na zijn ontluisterende nederlaag tegen Lou del Valle in de Tivoli Eissporthalle. “Voorlopig ben ik hard toe aan rust en heb ik nergens zin in. Misschien dat een stevige vakantie mij goed zal doen en ik weer moed verzamel.”

Het leek zo mooi allemaal. Eddy Smulders wereldkampioen. Hardop mijmerde de voormalig Europees kampioen de afgelopen dagen over de wereldtitel in het halfzwaargewicht van de prestigieuze World Boxing Association (WBA). Hij, de oud-kickbokser die zelden serieus genomen werd, zou zich met één daverende klap ontworstelen aan het sullige imago dat hem al jarenlang achtervolgde. Het was zijn ultieme wens “na jaren van overleven”, een droom die hem de laatste weken maar niet los wilde laten en van pure opwinding deed hij de afgelopen dagen amper een oog dicht.

Ook trainer Hennie Thoonen verkeerde in opperste staat van verrukking. De gepensioneerde stratenmaker raakte in de aanloop naar het gevecht maar niet uitgepraat over de onbegrensde mogelijkheden van 'ons Eddy'. Het vuur in de ogen van zijn pupil was ontstoken, zo vertelde hij aan iedereen die het horen wilde. Het beest in dat geweldige lijf was ontwaakt en volgens Thoonen kon zijn Eddy de hele wereld op zijn brede schouders nemen. Kortom, de zaterdag kon niet snel genoeg aanbreken.

Om zijn beweringen te staven verwees de 54-jarige Brabander, een voormalig profbokser met een bescheiden staat van dienst, naar de sparringpartners die Smulders de laatste weken tegenover zich vond in de ring. Fast Eddy sloeg ze een voor een het licht uit de ogen, meldde Thoonen vol trots. De enige die overeind bleef was een Jerommeke uit Rusland, een norse kleerkast van bijna twee meter met een fraaie ringbaard en een platgeslagen neus. Als dank voor bewezen diensten mocht hij Smulders zaterdag vergezellen in de hoek en diens spierbundels liefdevol kneden en masseren.

Vanuit die positie kon de Rus feilloos registreren hoe Smulders al meteen vanaf het begin in het nauw werd gedreven. Del Valle, een 29-jarige Amerikaan met de bijnaam Honeyboy, maakte zijn naam en faam meer dan waar in de Duitse grensstad en was geenszins onder de indruk van de behaarde torso van zijn tegenstander. Vooraf werd de voormalige bajesklant uit de achterbuurten van New York geprezen als een behendig bokser met meer snelheid en techniek dan stootkracht in beide vuisten. Het bleek een rake typering en pijnlijk waren de gevolgen daarvan voor Smulders.

Een linkse uithaal van Del Valle trof de Nederlander halverwege de tweede ronde vol op het gezicht en als een rubberen pop moest Smulders door de knieën. Een golf van ongeloof ging door het ijspaleis, vooral bij de naar schatting achthonderd supporters uit Eindhoven en omstreken. Was dit nu hun held? De bokser met de veelgeprezen stootkracht en de reputatie van een hardhitter? Het kon niet waar zijn. Verbazing maakte kort daarop plaats voor verbijstering toen Smulders voor de tweede keer binnen één ronde acht tellen rust kreeg na nog een doeltreffende punch van Del Valle.

Het einde van Smulders' lijdensweg kwam in de achtste ronde op een moment dat hij als een dronken piloot door de ring zwalkte. Zijn slagen misten hun doel en het enige wat hij verplaatste was lucht. Vier ronden voor het officiële einde van de partij staakte arbiter John Coyle het gevecht en met de staart tussen de benen verliet de Nederlander de tot boksarena omgebouwde ijshockeyhal. In de kleedkamer wachtte hem een tweede oorwassing. Trainer Thoonen, een man met het hart op de tong, was des duivels over de onmacht van zijn pupil en liet zijn emoties de vrije loop. “Hennie was het liefst met mij op de vuist gegaan”, sprak Smulders enigszins beteuterd.

Toen de kruitdampen ver na middernacht waren opgetrokken, restte slechts één conclusie: techiek had het gewonnen van brute kracht. Smulders was de eerste om dat te erkennen. “Hij was vanavond de betere bokser. Ik heb het nog wel geprobeerd met allerlei smerige truces, maar zelfs dat mocht niet baten. Misschien heb ik wel te veel op kracht gebokst en beschik ik over onvoldoende techniek.”

In zekere zin vormde de nederlaag een passend slot van de carrière van Smulders. Zijn staat van dienst is indrukwekkend, getuige de 34 zeges in 36 partijen waarvan 26 op knock-out. In duistere oorden joeg hij de afgelopen jaren de ene na de andere opponent tegen het canvas. Maar hoeveel bomen hij ook velde, voor het grote publiek bleef hij een onbekende. Zaterdag deed zich de kans van zijn leven voor, zoals hij zich vooraf maar al te goed realiseerde. Juist op dat moment liet hij het volledig afweten.

Voor Smulders ligt een gang naar het arbeidsbureau in het verschiet. Afgelopen woensdag zei hij: “Het wordt zaterdag alles of niets. Of ik verdien de kost of ik zal op zoek moeten naar een baantje.” Ook hangt hem nog een celstraf boven het hoofd omdat hij vorig najaar een inbreker met geweld het huis van zijn moeder uitjoeg en hem een gebroken kaak bezorgde. De rechtbank in Den Bosch veroordeelde hem in maart tot een maand gevangenisstraf. Smulders heeft hoger beroep aangetekend en is in afwachting van de uitspraak.

Lou del Valle was zaterdagnacht vol lof over Smulders. “Het was zwaarder dan ik vooraf had gedacht. A tough guy, die Eddy Smulders”, zei de Amerikaan op ernstige toon. Yeah, a real tough guy, vond ook Del Valles manager en op hetzelfde moment tekende zich op het gehavende gezicht van de verslagen Brabander een glimlach af.