Deja vu

Op het strand waait het te veel. Van badminton spelen komt er niets terecht. Het vederlichte projectiel is te gevoelig voor wind. Op het strand wordt bij voorkeur gevoetbald en gevolleybald en tegenwoordig vooral gebeachbald.

Badminton is meer een spelletje voor op straat, in de tuin of op de camping. Van oorsprong is het niet meer dan een kinderspel. En nog altijd zijn beoefenaars vooral kinderen. Het vermaak is afgeleid van shuttlecock (pluimbalspel) en werd medio negentiende eeuw door de hertog van Beaufort in de Engelse plaats Badminton ontworpen. Engelse officieren ontwikkelden het spel verder in India, waar ook al een badmintonachtig vermaak bestond. Repatrianten toonden in Engeland hun in India geleerde spel. Maar verder dan in het rijkere zuidoosten verspreidde het spel zich vooralsnog niet. Een volkssport werd het nooit. Het bleef een huiselijk vermaak voor welgestelde mensen. Maar zoals van alle huis- tuin- en keukenspelletjes werd ook van badminton een internationale sport gemaakt. Ambitieuze spelers oefenden urenlang om van het spel een echte topsport te maken. Aziatische spelers zijn meesters in het spel dat lichtvoetigheid, beweeglijkheid en lichamelijk uithoudingsvermogen vereist. Wie een spelletje badminton doet, doet dat buiten. Maar wie een wedstrijd speelt, doet dat binnenshuis. Daar waar de wind geen vat krijgt op het gepluimde balletje.