Musical Annie dwingt respect af

Voorstelling: Annie, musical van Charles Strouse, Thomas Meehan en Martin Charnin, door Stardust Theatre. Spelers: Will van Selst, Nelly Frijda, Hans van der Gragt, e.a. Choreografie: Lisa Henson. Decor: Peter Harrison. Muziek o.l.v. Peter Stöve. Regie: Martin Charnin. Gezien: 18/9 in Luxor, Rotterdam. Aldaar t/m 5/10; tournee t/m 29/3. Inl. 0900-3005000.

Geld maakt gelukkig en met genoeg optimisme valt ook de vreselijkste crisis te verjagen - dat is, kort samengevat, de teneur die van de musical Annie blijft hangen. Tomorrow, tomorrow, I love you, tomorrow, you're only a day away, zingt het parmantige weesmeisje en zelfs de Amerikaanse president laat zich daardoor inspireren tot een banenscheppend beleid dat een eind aan de depressie van de jaren dertig moet maken. Geen wonder dat de show in 1977, op Broadway, prompt een hit werd: ook toen had Amerika heel wat katers te overwinnen. Het slotbeeld, met de ode A New Deal for Christmas, stuurde het publiek vol nieuwe energie naar huis - de gedachte aan de New Deal van president Roosevelt, gevoegd bij de verbroedering van Kerstmis, vormde voor Amerikaanse harten een onweerstaanbare combinatie.

Nu er twintig jaar later een Nederlandse versie van is gemaakt, blijft dat pep-effect vanzelfsprekend achterwege. Maar er is nog steeds alle reden tot respect voor de wijze waarop componist Charles Strouse, auteur Thomas Meehan en tekstdichter Martin Charnin rondom het stripfiguurtje Little Orphan Annie een theaterproductie hebben geschapen. Zelf had ik me eerlijk gezegd schrap gezet, want ik was niet van plan te vallen voor het makkelijke sentiment van een weesmeisje dat het hart verovert van een kinderloze multimiljonair, en nota bene terugdeinst als haar echte ouders op de proppen lijken te komen. En bovendien ben ik nooit een liefhebber geweest van het snerpende stemmetje van de film-Annie.

Martin Charnin, die door producent Stardust als regisseur is aangetrokken, heeft deze zomer in interviews echter ronduit verklaard dat hij aan de film Annie een hartgrondige hekel heeft: veel te sentimenteel, veel te wijdlopig en veel te veel ruimte voor de komische expansiedrift van Carol Burnett als de directrice van het weeshuis. Nu ik zijn versie naar het oorspronkelijke script heb gezien, ben ik geneigd hem gelijk te geven. De theater-musical is veel compacter, veel puntiger en in veel opzichten ook heel wat grappiger. De rol van president Roosevelt (Hans van der Gragt) leidt tot cabareteske scènes, en trouwens ook het optreden van Nelly Frijda als de weeshuisdirectrice.

Het zijn vooral haar hoekige motoriek, haar timing ('hoor ik hier iemand gelukkig wezen?') en het misprijzen op haar gezicht, alsof ze voortdurend poep ruikt, die deze Annie wat mij betreft volledig uit de gevarenzone van de zoetelijkheid houden.

Maar nog groter is de verrassing van Will van Selst in de rol van de magnaat Daddy Warbucks. Met een markante kop onder de kaalgeschoren schedel, een imposant postuur en een korrelige stem die gewend is bevelen te geven, maakt hij van de man weliswaar een potentaat, maar ook iemand die meteen aannemelijk weet te maken dat deze kleine spring-in-het-veld met haar aangeboren optimismehem zal doen ontdooien. Dat de verhouding tussen zo'n machtige man en zo'n vertederend meisje tegenwoordig bedenkelijke associaties kan oproepen, is hun schuld niet.

Misschien is het moeilijk geworden nog langer te geloven in de onschuld van hun hechte band, maar mij heeft dat niet gestoord. Ik heb me als een mak schaap laten meevoeren door de gehaaide plot-wendingen en de smeuïge Broadway-muziek die de aanstekelijke sfeer van dansorkestjes uit de jaren dertig oproept. En daar komt nog bij dat de door Daniël Cohen vertaalde teksten uitstekend zingbaar bleven; voor bijna alle nummers vond hij levendige equivalenten.

In een fleurig decor met soepel schuivende panelen en strip-achtige achtergronden - donkergrijs voor de armoe-scènes en smakelijk crême voor de rijkdom - ensceneerde Charnin een energieke, beweeglijke show met een veelzijdig ensemble en een groep wonderbaarlijk professioneel ogende kinderen.

Voor de tournee zijn niet minder dan acht van zulke groepen samengesteld, vanwege de strenge voorschriften ter bescherming van de kinderen, en er moesten ook acht verschillende hoofdrolspeelstertjes worden gevonden. Als ze allemaal zo competent zijn als de kleine Nathalie van Gent, die gisteravond de première-voorstelling speelde, kan een groot succes niet uitblijven.