Fictief museum vol originele kopieën

Highlights in de schilderkunst van de 20ste eeuw, Museum voor Moderne Kunst, Romestraat 11, Oostende. T/m 5 okt, di-zo 10-18u.

OOSTENDE, 16 SEPT. In alle beroemde musea zitten ze: de 'naschilders'. In het Louvre kopiëren ze de Mona Lisa, in het Rijksmuseum de Nachtwacht. Ook de Belgische schilder Antoon de Clerck (1923) maakt schilderijen van schilderijen, maar dan op een originele manier.

Vaak is er maar een stukje schilderij te zien. Op Enkele late Paul Klee's zijn bijvoorbeeld maar vier hoekjes zichtbaar, waarvan twee toch onmiskenbaar Klee. Ook op de Hulde aan Robert Delaunay lijkt het alsof de voor deze kunstenaar zo typerende cirkels op De Clercks versie van het doek vallen. De Mondriaan is dan weer in tact en wordt als het ware gespiegeld door een vierkant raam op het vierkante schilderij.

In zijn fictief museum heeft De Clerck schilderijen weergegeven tegen schuine wanden of door een doorkijk. Soms lopen er bezoekers, maar ze zijn niet meer dan een schim. Muren en deuren zijn licht en strak geschilderd, zodat de aandacht vooral gaat naar de fel gekleurde schilderijen.

Het imaginaire museum van De Clerck is grappig omdat het afgebeelde, soms na enig gepuzzel, herkenbaar is en doet denken aan de herhaling van de verpleegster op een Droste cacaoblikje. Het museum is ook intrigerend, omdat het meer is dan kopieën van bestaande werken. De lijnen van muren en deurposten, die niet altijd natuurgetrouw het perspectief volgen, vormen op zich weer een schilderij.

Antoon de Clerck schilderde vroeger vooral voorwerpen uit zijn omgeving, een deur of een auto. Pas de laatste tijd maakte hij kunst tot zijn onderwerp, op zoek naar het 'ultieme schilderij'. Het dertigtal nu tentoongestelde werken werd de afgelopen jaren gemaakt, op één na: een uitzicht op overloop, hal en blauwe deur uit 1959. Op dit schilderij komt al de geometrische doorkijk voor, die telkens terugkeert in het imaginair museum.

Op de meest recente werken van De Clerck zijn de schilderijen niet meer herkenbaar. Het zijn witte, of blauwe doeken die hooguit nog vagelijk doen denken aan Malevich of Barnett Newman.