Ex-Marillion-zanger Fish blijkt zeer lang van stof; Zwaaien is verplicht gesteld

Concert: Fish. Gehoord: 14/9 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 16/9 Noorderligt, Tilburg, 18/9 Schouwburg, Sittard, 19/9 Paradiso, Amsterdam, 20/9 Nighttown, Rotterdam.

'En nou die handjes de lucht in!' Het is een veelgehoorde kreet bij optredens van Hollandse artiesten als Corry Konings of Gerard Joling, maar van een serieus, 'progressief' artiest als Fish verwacht je zoiets niet. Toch kon de Schotse reus er zondag niet genoeg van krijgen, bij de opening van zijn Nederlandse clubtournee. 'Let me see your hands,' riep hij te pas en te onpas, terwijl hij vervaarlijk met zijn meterslange armen zwaaide. Waag het niet om zijn verzoek te negeren, want Fish speurt met priemende ogen in het rond. Ik hield mijn handen in mijn zakken, en werd ten overstaan van een volle zaal te kijk gezet. 'Thank you,' klonk het minzaam, nadat hij ook mijn handen had gezien.

Optredens van de voormalige frontman van de symfonische rockgroep Marillion lijken op massale clubavonden, compleet met een verloting van zeldzame cd's en concertaffiches. Het publiek bevindt zich van meet af aan op één lijn met de zanger, die maar een songtitel hoeft te roepen om een ovatie te oogsten. Bij zijn aankondigingen is hij zo lang van stof, dat een optreden van tien liedjes al snel meer dan twee uur in beslag neemt. Zijn laatste cd Sunset On Empire werd geïnspireerd door zijn bezoek aan Bosnië in oorlogstijd, vertelde hij omstandig. Zijn verontwaardiging in een song als What Colour is God? was het directe resultaat van de verwoestingen die hij met eigen ogen aanschouwde. Er klonk zelfs een zekere zelfgenoegzaamheid door in zijn verhaal over de inspiratie die dit keer korter dan anders op zich liet wachten en die hem aan de geboorte van een baby deed denken.

Muzikaal wijkt Fish niet ver af van de door Genesis en Peter Gabriel gebaande paden van de symfonische rock, zij het dat de gitaar een belangrijkere rol speelt dan de toetseninstrumenten. De meeste respons kreeg hij op een met veel hoempapa gespeelde potpourri rond het oude Marillion-succes Assassing. Mij liet het koud, en toen ik na een terechtwijzing van de ster van de avond toch met mijn handen moest zwaaien, ben ik stilletjes vertrokken. Op een moment dat Fish even niet keek, want wee je gebeente als hij een verloren schaap ontwaart dat niet aan zijn groepsritueel mee wenst te doen.