Schietschijf was even goaltjesdief

Begin dit jaar speelden we met de nationale ploeg twee EK-kwalificatiewedstrijden tegen Bosnië-Herzegovina. Eerst thuis, een paar dagen later moesten we naar Sarajevo. Na de thuiswedstrijd hoorden we dat Buitenlandse Zaken een negatief reisadvies had gegeven voor Bosnië-Herzegovina. De selectie zat nog in een hotel, met z'n allen hebben we toen tot diep in de nacht gepraat of we moesten gaan.

Ik dacht meteen: gaan. Ze organiseren die wedstrijd toch niet als er enig risico voor ons is? Maar veel spelers dachten er anders over en besloten thuis te blijven. Dat werd uiteraard gerespecteerd door de jongens die wel wilden gaan.

Als team hadden we vervolgens wel een probleem: slechts zes spelers gingen naar Sarajevo. En handbal speel je met z'n zevenen. Gelukkig is onze assistent-bondscoach oud-international, dus hij trok het wedstrijdshirt weer aan. Toen hadden we nog een probleem: in de kleine selectie zaten twee keepers. Ik besloot het als veldspeler te proberen. Leek me weleens leuk, want ik had alleen maar op doel gestaan. We hadden afgesproken dat ik zo en zo een keer moest scoren. Nou, ik scoorde drie keer!

Op mijn eerste interland na was dit - ondanks de nederlaag - mijn meest gedenkwaardige wedstrijd. Door de omstandigheden natuurlijk: de enorme veiligheidsmaatregelen rondom het duel en een zeer lange busrit onder politiebegeleiding door een grotendeels verwoest land. Maar ook wegens mijn eigen inbreng. Normaal ben je als handbalkeeper altijd een schietschijf, nu mocht ik zelf de doelman passeren. Een tegenstander vroeg me tijdens het duel: 'Jij was een paar dagen geleden toch doelman?' Hij begreep er niets van, hahaha.