Muziekprijs voor bariton Geert Smits

Concert: Radio Symfonie Orkest o.l.v. Gabriël Chmura m.m.v. Geert Smits, bariton. Gehoord: 14/9 Concertgebouw Amsterdam.

De bariton Geert Smits kreeg zondagmorgen in de Grote Zaal van het Amsterdamse Concertgebouw uit handen van staatssecretaris Nuis de Nederlandse Muziekprijs. Het is, als afsluiting van zijn leertijd, de officiële erkenning van zijn talent, dat hij de afgelopen tijd verder in het buitenland heeft ontwikkeld. De staatssecretaris, die Smits eerder diverse keren had horen optreden, zei dat hij de zanger had zien groeien. Over zijn muzikale groei wilde Nuis zich van een oordeel onthouden, maar zeker was de persoonlijkheid van Smits gegroeid. “Ga zo voort, mijn zoon, je zult het ver brengen!”

Tijdens het concert van het Radio Symfonie Orkest dat aan de prijsuitreiking voorafging, bleek dat we inderdaad moeten hopen op een verdere groei van Geert Smits. Zijn aangename timbre en zijn moeiteloze vocale techniek mogen er wezen. Maar op het gebied van tekstbegrip, interpretatie en hoogstpersoonlijke voordracht heeft Smits de top nog niet bereikt.

Het recitatief Hai già vinto la causa en de aria Verdró mente io sospiro uit de derde acte van Mozarts Le nozze di Figaro werden door Smits goed, geloofwaardig en onderhoudend gezongen: met snelle wisselingen in de stemmingen van graaf Almaviva - van boos via laconiek tot vastberaden.

Tussen drie, wat stemming betreft onderling zo uiteenlopende Rückert-Lieder van Mahler bracht Smits te weinig onderlinge verschillen aan. Hij zingt zulke liederen kennelijk nog niet met de ware persoonlijke inleving. Zo had Liebst du um Schönheit wat impulsiever, uitdagender en levenslustiger mogen klinken. Het sloot nu in stemming te veel aan op de verstilling en onthechting van Ich bin der Welt abhanden gekommen. Enige emotionele afstandelijkheid was ook te onderkennen in Um Mitternacht - een lied met een pompeuze pathetiek waarin de uitvoerder wel ècht moet geloven.

Net als in Mozart wist Smits in Mahler de contrasten binnen de stukken wel goed weer te geven - de slotregels van Liebst du um Schönheit en Ich bin der Welt abhanden gekommen klonken hier als vanuit een andere wereld, het 'jenseits'. Datzelfde gold voor het middendeel van het Chanson épique, een van de drie liederen van Don Quichotte à Dulcinée van Ravel. Maar Chanson romanesque kan vervoerender klinken en het drinklied Chanson à boire uitbundiger - Smits zong op zijn zondags.