Lap rouge

Lap rouge (Lodewijk Crijns, 1996, Nederland). Ned.3, 23.08-0.08u.

Wie nog niets over de Nederlandse film Lap rouge heeft vernomen, doet er goed aan om nu te stoppen met lezen en vanavond gewoon even te kijken. Dit stukje kan wel even wachten.

Lap rouge is namelijk wel zo aardig als je niet vantevoren weet dat het een quasi-documentaire is. De argeloze kijker zal aanvankelijk veronderstellen de authentieke werkelijkheid voorgeschoteld te krijgen van twee zonderlinge Hollanders die sinds 1959 met hun moeder in een Zuidfrans gehucht wonen. Regisseur Lodewijk Crijns lijkt diep tot dit bizarre gezin te zijn doorgedrongen. De bejaarde moeder vertelt onomwonden dat ze liever meisjes had gekregen. Dat ze twee zonen baarde zegt ze als 'heel teleurstellend' te hebben ervaren. Met gevoel voor pathos last regisseur Crijns op dat moment een shot in van een de zonen, die de huiselijke terreur van hun moeder kennelijk voor lief nemen.

Lap rouge is inmiddels meerdere malen bekroond, vorig jaar onder meer als beste eindexamenproductie van de Nederlandse Film- en Televisie-academie. En de thans 27-jarige regisseur-scenarist Lodewijk Crijns heeft niet alleen patent op ondeugende filmtitels (eerder maakte hij de korte film Kutzooi en momenteel werkt hij aan Jezus is een Palestijn), hij geldt ook als een van de hoopgevende jonge talenten van het Nederlandse filmbedrijf.

Het verschijnsel dat films onaangekondigd fictie vermommen als een documentaire werkelijkheid - en andersom - steekt de laatste jaren steeds vaker de kop op. Onder de noemer 'Fake' wijdde het laatste Filmfestival van Rotterdam er zelfs een heel bijprogramma aan. Tot op heden vormen Zusje van Robert-Jan Westdijk, Arjan Ederveens 30 minuten-reeks en het nog kleine oeuvre van Crijns de bekendste en tegelijk de meest schrijnend-komische bijdragen aan deze eclectische filmtrend die mischien wel kenmerkend mag heten voor de jaren negentig.

Crijns, die zichzelf een 'meester-vervalser' noemt, is in staat met de eenvoudigste middelen pregnante staaltjes drama te creëren. Tegelijkertijd filmt hij ontspannen genoeg om tussendoor koldierieke voetnoten te kunnen plaatsen over de grenzen van reality-televisie en over de roofbouw op Franse boerendorpjes door Nederlandse projectontwikkelaars.