Kwetterende meisjes op een schooltoernooi

In Haarlem streden acht softbalteams afgelopen week om de Europa Cup voor landskampioenen. In de finale verloor Terrasvogels gisteren van het Italiaanse Forli. Maar de folklore overheerste.

HAARLEM, 15 SEPT. Humor aan de rand van het softbalveld. Zodra het eerste honk met succes wordt bereikt, start de wedstrijdleiding een geluidsband en schalt door de luidsprekers het geklop op een deur. Waarna een vrouwenstem luidkeels Binnen! roept.

Een enkeling in Haarlem toverde gisteren zowaar een glimlach op het gezicht om de spitsvondigheid, die ontsproten was aan het brein van de organisatie. Meer dan een doekje voor het bloeden was het niet, want voor het overige viel er weinig te lachen op de slotdag van het Europa-Cuptoernooi voor landskampioenen.

Terrasvogels, vorig jaar nog winnaar van de belangrijkste prijs uit het Europese clubsoftbal, verloor in de finale van het Italiaanse Forli, een stel goedlachse meiden die ook in vocaal opzicht de meerdere bleken van hun Nederlandse collega's. Het gezang vanuit de Italiaanse dug-out overstemde het gekwetter dat de ploeg uit Santpoort zo af en toe vanaf de spelersbank ten gehore bracht.

De manier waarop de nederlaag in het derde en beslissende duel tot stand kwam, was uiterst knullig en stond feitelijk symbool voor de droefenis op en rondom het zesdaagse evenement op het terrein van softbalvereniging DSC'74. Een hopeloze worp in een poging een dubbelspel te maken werd Terrasvogels in de zesde en voorlaatste slagbeurt fataal. Forli profiteerde van de kolderieke blunder, bestormde de thuisplaat en het gekrijs dat kort daarop losbrak, was niet van de lucht.

Softball is back on base luidde de veelbelovende aankondiging van het toernooi, maar meer dan een veredeld schooltoernooi bleek de editie van 1997 niet te zijn. In de kraam van Friet van Piet werden overuren gemaakt en op de tribunes gingen de laatste vakantie-kiekjes van hand tot hand. Voor sommige speelsters was de pauze tussen het tweede en derde duel aanleiding een sigaret op te steken of de bosjes in te duiken voor een sanitaire stop.

Terug op het slagveld lieten de vrouwen zien dat softbal vooral een hobby is en weinig te maken heeft met topsport. Aan snelheid tussen de honken ontbrak het en hetzelfde kon gezegd worden over de slagkracht van de vrouwen. De hoofdsponsor van de Koninklijke Nederlandse Baseball en Softball Bond (KNBSB), een landelijke uitzend-organisatie die een kruiwagen als symbool voert, had tweehonderd gulden in het vooruitzicht gesteld aan degene die de bal vanaf de thuisplaat over een geschatte afstand van tweehonderd meter in de reusachtige kruiwagen zou slaan. Dat bedrag bleef gisteren in de knip.

Coach Rob Walgien van Terrasvogels, een rondborstige man die zelf ooit met een knuppel heen en weer zwaaide, beweerde na afloop een goede wedstrijd te hebben gezien. Topsport op het scherpst van de snede volgens de Haarlemmer en om zijn woorden kracht bij te zetten verwees hij naar de fatale blunder van een van zijn speelsters. “Die fout deed ons weliswaar de das om, maar toonde ook dat de druk van het moeten vandaag enorm was.”

Nederland mag zich een van de toonaangevende naties noemen in het softbal. Bij de Europese toernooien doen de nationale clubver tegenwoordigers vaak van zich spreken. Terrasvogels liet zich al acht keer kronen tot de beste van Europa. Concurrent Sparks uit Haarlem ging vorig jaar met de landstitel aan de haal, maar reikte afgelopen week in eigen stad niet verder dan de finalepoule waarin het zaterdag werd uitgeschakeld.

Sinds vorig jaar worstelt de vrouwelijke equivalent van het honkbal echter met een imago-probleem nadat de nationale ploeg hopeloos faalde tijdens de Olympische Spelen. Met veel tamtam vertrok de selectie naar Atlanta, maar eenmaal op de plaats van bestemming fungeerde de ploeg van bondscoach Ruud Elfers als speelbal van de internationale grootmachten. Van de zeven duels gingen er zes verloren. Nederland eindigde op een troosteloze zevende en voorlaatste plaats.

Ook Terrasvogels-coach Walgien ontkwam niet aan de gevolgen van het debacle in de Verenigde Staten. “Ik kreeg een paar zwaar gefrustreerde meiden terug. Vooral geestelijk waren de meesten oververmoeid.” Het Europa-Cuptoernooi in Italië werd vervolgens benut om de rijen te sluiten. “Maar die kopstoot heeft nog heel lang nagedreund, vooral door toedoen van de pers en het NOC.” Ten onrechte, benadrukt Walgien. “Want deze meiden investeren het maximale in hun sport.”