De omaatjes vechten om Jantje Smit

Concert: Jantje Smit. Gehoord: 13/9 De Bonte Wever, Slagharen.

Kleine jongen, wat doe je daar zo moederziel alleen op dat grote podium? Elf jaar is Jantje Smit en nu al wordt hij klaargestoomd voor het volwassen schnabbelcircuit. Van de Arbeidsinspectie mag het Volendamse zangertje niet vaker dan twaalf keer per jaar optreden, inclusief televisie-opnamen en andere buitenschoolse activiteiten. Des te treuriger was het, dat zijn eerste echte solo-optreden plaatsvond in het Slagharense congres- en uitgaanscentrum De Bonte Wever, waar de halve kip met friet en appelmoes wordt opgediend en waar de vrijgezellenclubs tot laat in de avond langs de midget-golfbanen zwalken.

Vorig jaar zette Jantje Smit zijn eerste stappen in het artiestenvak, toen hij een gastoptreden verzorgde op het live-album Symphonic Night van de groep BZN. Met zangeres Carola zong hij het duet Mama in aandoenlijk steenkolen-Italiaans, maar met het heldere engelenstemmetje dat BZN-zanger Jan Keizer was opgevallen toen hij het kinderkoor De Zangertjes van Volendam op een feestje hoorde. Onder de hoede van BZN maakte Jantje Smit het plaatje Ik Zing Dit Lied Voor Jou Alleen, dat vijf maanden geleden op nummer één in de hitparade binnenkwam; iets dat sinds The Beatles niet meer was voorgekomen. Nog voor hij de baard in zijn keel kan krijgen, verschijnt binnenkort de cd Kerstmis Met Jantje Smit.

Het lijkt er op dat Jantje Smit zijn onschuld snel aan het verliezen is, nu oma's en jonge fans vechten om zijn aandacht. In Slagharen schrokken de omaatjes op de eerste rij er niet voor terug om de jeugdige handtekeningenjagers met een ferme ruk uit het gezichtsveld te verwijderen, toen het zangertje zijn entree maakte tegen de achtergrond van een promotievideo voor toeristisch Volendam ('waar reeds talloze talenten vandaan komen'). Op kermisvolume werd een begeleidingstape afgedraaid, die kennelijk ook op het podium zo hard stond dat Jantje moeite had om er bovenuit te komen. Met een snerpende sopraan zong hij zijn liedjes vooral hard en vals.

Een beetje schutterig stond Jantje erbij, toen hij na een kinderliedje over zeven dwergen meteen zijn hit in de strijd gooide. Vooral met de instrumentale passages wist hij zich geen raad, bij gebrek aan de ontwapenende inhaakrituelen die Jan Keizer hem had kunnen bijbrengen. Na zijn samenzang met een ingeblikt kinderkoor in onvervalst BZN-Frans zong Jantje een loflied op zijn dorpje Volendam. In de operettemelodie Mattino stal hij ieders hart met het vibrato dat hij zijn fonetisch 'mi amore' meegaf, terwijl hij ook het Engels bleek te beheersen in een smartlap over een trouwe hondenvriend.

Al die tijd wist Jantje niet zo goed wat hij nu aan moest met de leeftijdgenootjes die hem op het podium omzwermden en die zwaaiden met bloemetjes of een verfrommeld papiertje voor een handtekening. 'Kunnen jullie even wachten tot het einde', zei hij met een klein stemmetje, 'ik moet eerst nog zingen hè!'

Langer dan een half uur duurde zijn beproeving niet. Afgezien van een soort lijfwacht die het kleine grut van hem afschudde, ontbrak het Jantje Smit aan de begeleiding die zo'n joch bij zijn eerste solovoorstelling verdiende. Na een reprise van Ik Zing Dit Lied klonk zijn 'dankuwel' oprecht dankbaar en opgelucht. Dank u dat u hebt willen aanhoren hoe mijn talent hier wordt verkwanseld, en dank u dat u het pikt dat ik hier zonder duurbetaalde muzikanten sta, dacht Jantje Smit er misschien wel stilletjes bij.