VAKBOND

In de bijlage W&O van 30 augustus las ik, docent in het middelbaar onderwijs, een verhelderend artikel over doel en strategie van de grootste onderwijsvakbond van Nederland. De heer J. Tichelaar, voorzitter van de AOB, ziet zijn vakbond als een soort cafetaria waar ieder lid met zijn persoonlijke wensen terecht kan.

Ook de strategie die in het overleg met de overheid gevolgd wordt, is vanaf 1990 niet langer de 'Nee! Tenzij-', maar de 'Ja! Mits'-strategie. De heer Tichelaar werd in het artikel omschreven als een moderne vakbondsman die meedenkt met de werkgevers.

Ik heb geprobeerd na te gaan in hoeverre het verhaal van de voorzitter overeenkomt met de onderwijspraktijk zoals ik die ervaar. Het beeld van de cafetaria blijkt uitstekend gekozen, er wordt inderdaad junkfood geleverd. De Nederlandse docent in het middelbaar onderwijs heeft meer leerlingen in zijn klas, geeft een groter aantal wekelijkse lessen en verdient relatief minder dan waar ook in de westerse wereld. Gerustgesteld begreep ik dat de laatste onderwijs-cao ook in dit verband gezien moet worden, het is een MacDoc-cao. De gerechten worden van een grotere hoeveelheid kleurrijke saus voorzien naarmate er meer junk verborgen moet worden. Er wordt niets gedaan aan de grote klassen in het middelbaar onderwijs en de vele wekelijkse lesuren, maar het aantal computers neemt toe. Docenten zullen om hun volledige pensioen te bereiken langer dan veertig jaar voor de klas moeten staan, maar ze mogen zich bijverzekeren. Op latere leeftijd kunnen docenten minder wekelijkse uren voor de klas, maar ze moeten het gedeeltelijk zelf betalen. Demotie met vermindering van salaris is in het onderwijs succesvol ingevoerd. Ik begreep het, ik zal in de toekomst werkzaam zijn in een onderwijs-MacDoc waar mijn taak zal bestaan uit, in de woorden van de heer Tichelaar, het gidsen van klanten naar direct te consumeren kennis. Het wachten is op het uniform.