This Is My Life

This is my life (Nora Ephron, VS'92), Ned.1, 20.33-22.10u.

Het regiedebuut van scenarioschrijfster Nora Ephron, This Is My Life uit 1992, hadden we in Nederland nog tegoed; zelfs op video is de film nauwelijks te vinden. De première vanavond in prime time is volkomen terecht. Niet alleen is het een erg aardige, kleine film, die in zijn mitraillade van joods-New-Yorkse humor herinnert aan het vroege werk van Woody Allen, This Is My Life is ook een sleutelfilm in het oeuvre van Ephron, met talloze autobiografische extraatjes.

'Alles is materiaal', luidt een uitspraak van Nora Ephrons moeder, Hollywoodscenariste Phoebe Ephron. Haar dochter bracht die stelregel in de praktijk door haar gestrande huwelijk met Watergate-journalist Carl Bernstein te verwerken tot het boek en scenario Heartburn (Mike Nichols, 1986). Samen met zus Delia Ephron legde Nora dezelfde uitspraak in de mond van de heldin van This Is My Life, de alleenstaande moeder Dottie Ingels die een loopbaan als cosmeticademonstratrice verruilt voor een carrière als stand up comedian. Haar beide dochters zien haar voornamelijk nog op televisie, waar ze belevenissen van haar kinderen als grap vertelt. De volgende is te mooi en te waar om hem niet in het repertoire op te nemen: “Als een kind zou moeten kiezen tussen zijn moeder op de rand van zelfmoord in de badkamer of in extase op Hawaii, dan kiest hij altijd voor het eerste”.

De film wordt zowel vanuit het standpunt van de moeder als de oudste dochter verteld. Mede daardoor krijgt het scenario een wijs en genuanceerd karakter; zelfs uit de scherpste en treurigste confrontaties spreekt steeds veel liefde. En er kan erg vaak gelachen worden, zonder dat Ephron in clichés vervalt.

Het is een aanzienlijke prestatie van Ephron, die later Sleepless in Seattle zou maken, een tragikomisch familiedrama over tegengestelde belangen van ouders en kinderen zo onsentimenteel en zonder moraal te filmen. Je weet meestal niet of je moet lachen of huilen.